"นายมีท่อนไม้เหล็กนี่ด้วยเหรอ?"
หลี่หย่วนเต้ามองเซี่ยงติ่งแวบหนึ่ง แล้วพูดเรียบ ๆ
พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้มา
พอแน่ใจว่าในกล่องคือท่อนไม้เหล็กของจริง เขาก็เก็บมันทันที
ในเมื่ออีกฝ่ายยื่นมาให้ถึงที่ จะไม่รับก็ดูเสแสร้งเกินไป!
อีกฝ่ายต้องการแสดงไมตรี หลี่หย่วนเต้าเองก็ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ
มีเพื่อนเพิ่มก็มีหนทางเพิ่ม
ยิ่งเป็นสหภาพทหารรับจ้างโลหิตแบบนี้ ต่อไปคงมีเรื่องต้องพึ่งพาพวกเขาไม่น้อย!
"ได้มาจากหนานหยางเมื่อสองสามปีก่อนน่ะครับ"
"ไม้เหล็กนี่หายากมากอยู่แล้ว ผมก็เพิ่งรู้จากตำราโบราณว่ามันชื่อไม้เหล็ก! เพราะไม่มีที่ใช้ เลยเก็บรักษาไว้ตลอดครับ"
เซี่ยงติ่งตอบพลางยิ้มเจื่อน ๆ
"งั้นผมก็ไม่เกรงใจละ รับไว้เลยแล้วกัน"
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า แต่ถามว่า "ว่าแต่นายรู้ได้ไงว่าผมต้องการไม้เหล็ก?"
"เพราะไม้เหล็กกับน้ำค้างโลหิตเป็นสมุนไพรที่เข้ากันได้ดีที่สุดครับ"
"เมื่อกี้ท่านเพิ่งประมูลน้ำค้างโลหิตไป แสดงว่าท่านต้องใช้ไม้เหล็กแน่"
เซี่ยงติ่งอธิบาย
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าช้า ๆ "นายนี่หัวไวดีนะ! เอาล่ะ เรื่องก่อนหน้านี้ ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น!"
พูดจบเขาก็โบกมือ แล้วก้าวเดินออกไป
ฝูงชนที่ยืนดูอยู่ไกล ๆ ต่างพากันมองหลี่หย่วนเต้าจากไปด้วยความยำเกรง
เซี่ยงติ่งสูดลมหายใจลึก แล้วหันกลับเข้าไปในงานประมูล
ตอนนี้ในห้องโถง
หัวหน้าทีมแก่ชราผู้มากด้วยประสบการณ์ เถี่ยอู๋ซิน รออยู่ที่นั่น
"หัวหน้าทีม ไอ้หมอนี่ไม่ธรรมดา อายุเท่านี้แต่ฝึกยุทธถึงขั้นที่พวกเรายังเทียบไม่ติด"
เซี่ยงติ่งเดินเข้าไปพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทึ่ง "ที่มาที่ไปของมันน่ากลัวจนคาดไม่ถึงเลยครับ!"
เถี่ยอู๋ซินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพยักหน้าพลางถอนหายใจ "ที่เจ้าว่าน่ะถูกแล้ว แต่เราก็แสดงน้ำใจพอแล้ว ทำให้ดีที่สุดก็พอ! หลังจากวันนี้ สวินเมิ่งกั่งคงได้คึกคักแน่!"
ขณะเดียวกัน
บนถนนโลหิต หลี่หย่วนเต้าเดินไปเรื่อย ๆ
แต่ยังไม่ทันได้ไปไกล
มีรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบข้างหลัง
หลี่หย่วนเต้าหยุดฝีเท้าลงอย่างไม่ตั้งใจ
เขาเห็นรถจอด แล้วเถาเซิงพ่อบ้านตระกูลซูก็ลงมา รีบพูดอย่างเคารพ "คุณชายหลี่ ท่าน...ท่านจะขึ้นรถไปด้วยกันไหมครับ? ตอนนี้เราจะกลับตระกูลซูหรือเปล่า?"