ความเสียใจ โกรธแค้น และไม่ยอมจำนนประดังเข้ามา เฉินเหยียนชีตาแดงก่ำ รีบวิ่งกลับเจิ้นอวิ๋นเสี่ยวจู้เพียงลำพัง
แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบคลั่งคือ
ตลอดทั้งวัน
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยและอวี๋เสวียนจีอยู่ในหอเก็บกลิ่นหอม ไม่ยอมกลับมาเลย
"หลี่หย่วนเต้า ฉันเกลียดนาย!"
เฉินเหยียนชีกัดฟันกรอด ตวาดออกมาอย่างเดียวดาย
หอเก็บกลิ่นหอม
ตกเย็น อวี๋เสวียนจีและจูเก่อเสี่ยวเซี่ยก็ออกจากหอ
อวี๋เสวียนจีคิดจะชวนหลี่หย่วนเต้าไปเจิ้นอวิ๋นเสี่ยวจู้ด้วยกัน ทุกคนจะได้สนุกสนานกินข้าวต่อ
แต่หลี่หย่วนเต้าปฏิเสธอย่างนุ่มนวล บอกว่ามีเรื่องสำคัญกว่า
เขามีเรื่องสำคัญกว่าจริง ๆ ตอนที่สองสาวกำลังจะไป เขาสังเกตเห็นเงามืดตรงประตูหมู่บ้าน มีร่างชราคนหนึ่งยืนรออยู่เงียบ ๆ
คือทัวป๋ออิ๋ง!
"รอผมสักครู่"
เสียงของหลี่หย่วนเต้าดั่งสุรเสียงเซียน ลอยลงมาจากฟากฟ้า เข้าสู่โสตประสาทของทัวป๋ออิ๋ง
ทัวป๋ออิ๋งเปลี่ยนสีหน้า แสดงความเคารพยำเกรงมากขึ้น "ขอรับ!"
ในลานเล็กไร้นามแห่งหอเก็บกลิ่นหอม หลี่หย่วนเต้าคัดลอกเคล็ดวิชาคืนชีพหลิวเซิง พร้อมปรับปรุงและเขียนคำอธิบายเพิ่มเติมให้กับคัมภีร์ฝึกตนนี้ เพื่อให้ผู้ฝึกฝนเข้าใจและหยั่งรู้ได้ดียิ่งขึ้น
"ด้วยคัมภีร์นี้เพียงอย่างเดียว ก็เพียงพอให้ตระกูลหลิวผงาดขึ้นได้ในสิบปี"
หลี่หย่วนเต้าพึมพำเบา ๆ แล้วเดินออกไป
ถึงนอกประตูหมู่บ้าน
เขามองไปยังมุมมืด ถามอย่างแปลกใจ "ตกลงกันไว้ไม่ใช่เหรอว่า รุ่งเช้าตะวันออก ผู้ถือป้ายบุปผาเหมยถึงจะปรากฏตัว?"
ทัวป๋ออิ๋งรีบเข้ามาใกล้ เอ่ยอย่างนอบน้อม
"คุณชายหลี่ ข้าน้อยคิดว่า ถ้าไปก่อนแต่เนิ่น ๆ ก็จะป้องกันเหตุไม่คาดฝันได้"
"หากเราไปตรงเวลา เกรงว่าผู้ถือป้ายบุปผาเหมยจะซุ่มดูความเคลื่อนไหว แล้วไหวตัวหนีไป ทำให้เราเสียท่า..."
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า "ที่เจ้าว่าก็มีเหตุผล งั้นไปก่อนเวลาเถิด ไปดูสถานการณ์ที่หวังโยวหยาให้แน่ชัดก่อน อย่าให้ไอ้นั่นหนีไปได้"
แววตาสังหารเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตาเขา
"ตอนนี้เจ้าพาข้าไปตระกูลหลิวก่อน"
"ข้าจะไปส่งของบางอย่าง"
หลี่หย่วนเต้าเอ่ยต่อ
เขาคิดจะไปส่งเคล็ดวิชาคืนชีพหลิวเซิงให้ตาเฒ่าหลิ่วหยุนหลงคืนนี้ ให้ตาเฒ่าดีใจจนฝันดี
แต่สิ้นเสียง
โทรศัพท์มือถือก็ดังรัวขึ้นมา