"คุณชายหลี่ ดูท่าคำพูดของเหยียนชี ที่เข้าใจผิดต่อคุณ จะรุนแรงมากเลยนะ!"
"ต่อให้อธิบายยังไง เกรงว่าก็ยากจะเปลี่ยนมุมมองที่เธอมีต่อคุณได้"
เมื่อได้ยินเสียงตวาดดังมาจากข้างนอก อวี๋เสวียนจีก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขมขื่น ส่ายหน้าเอ่ย
หลี่หย่วนเต้าไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด ยักไหล่: "เธอจะพูดอะไรก็พูด จะด่าก็ด่า จะมองฉันยังไง ก็ไม่สำคัญ ตราบใดที่เธออย่ามาขวางทางฉันฝึกฝนก็พอ"
นี่คือจิตใจที่อยู่เหนือโลกธรรมดาของผู้บำเพ็ญเซียน ที่มองทุกอย่างแผ่วเบางั้นหรือ?
เมื่อเห็นหลี่หย่วนเต้าเป็นเช่นนี้ อวี๋เสวียนจีก็ได้แต่อุทานในใจ
ตอนนี้เธอเองก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมนับตั้งแต่ที่ได้พบหลี่หย่วนเต้าครั้งแรก ฝ่ายหลังเมื่อเผชิญกับเรื่องใด ๆ ก็สามารถทำตัวสงบนิ่งไม่รีบร้อน ราวกับไม่มีเรื่องใดสามารถทำให้จิตใจของเขาสั่นคลอนได้แม้แต่น้อย
"คุณชายหลี่ งั้นฉันออกไปดูหน่อยนะ!"
อวี๋เสวียนจียิ้มขมขื่นอย่างจนใจ ประสานมือคารวะแล้วถอยออกจากเรือนเล็กไร้นาม มายังด้านนอกหอเก็บกลิ่นหอม
เมื่อเห็นอวี๋เสวียนจีออกมา เฉินเหยียนชีก็รีบเข้าไปหา ถามว่า: "พี่อวี๋ ไม่เป็นไรนะ? ทำไมคุณถึงอยู่ในนั้นทั้งคืนไม่กลับมา? โดนไอ้ผู้ชายเลวคนนั้นแกล้งรึเปล่า?"
"คิดอะไรกัน ฉันสบายดี!"
อวี๋เสวียนจีอธิบาย: "อีกอย่างในหอเก็บกลิ่นหอมนี่ ไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเธอคิดนะ"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยเกิดความสงสัย ถามว่า: "พี่อวี๋ ข้างในเป็นยังไงบ้าง? มีผู้หญิงกี่คน? ก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกแล้วว่าพี่ต้าเหว่ยเป็นผู้ชายที่เหมือนเครื่องจักรไม่รู้จักเหนื่อย!"
ผู้ชายที่เหมือนเครื่องจักรไม่รู้จักเหนื่อย?
อวี๋เสวียนจีแทบกระอักเลือด เอ่ยอย่างจนใจ: "ข้างในไม่มีใครสักคน! มีแค่ฉันกับเขาสองคน"
"ไม่มีใคร?"
"เป็นไปได้ไง! ต้องพาผู้หญิงมากมายกลับมาแน่"
"พี่อวี๋ อย่าไปหลงเชื่อคำลวงของเขาเชียวนะ"
ตอนนี้เฉินเหยียนชีนิ่งไปเล็กน้อย จากนั้นก็ส่ายหน้าแรง ๆ เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ
แล้วเธอก็ตะโกนเข้าไปในหอเก็บกลิ่นหอม: "หลี่หย่วนเต้า ไอ้ผู้ชายเลว! แกทำร้ายพี่อวี๋ยังไม่พอ ยังมาปลิ้นปล้อนหลอกลวงเธออีก!"
"เหยียนชี อย่าพูดอย่างนั้น!"
อวี๋เสวียนจีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบห้าม
คุณชายหลี่ไม่ใช่คนธรรมดานะ!
นั่นคือเซียน!