เมื่อครู่ ถานหลิงไม่ได้ยินคำขู่เสียงเบาของจี้หลี่เฉิงที่มีต่อหลี่หย่วนเต้า
มองแผ่นหลังที่ดูเปล่าเปลี่ยวของอีกฝ่ายวิ่งห่างออกไป สีหน้าของถานหลิงซับซ้อนถึงขีดสุด
ผ่านไปครู่ใหญ่
เธอหันกลับมามองหลี่หย่วนเต้า ถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "ขอบคุณนะคะคุณชายหลี่ ต้องรบกวนคุณมากเกินไปแล้วจริง ๆ แต่ยังดีที่คืนนั้นคุณซัดเขาไปยกหนึ่ง เขาอาจจะสำนึกผิดจริง ๆ ก็ได้นะคะ! ถึงฉันจะไม่มีวันให้อภัยเขา และจะต้องหย่ากับเขาแน่นอน แต่อย่างน้อยต่อไปเขาก็จะไม่ไปทำร้ายใครอีกแล้วล่ะ"
"สำนึกผิดแล้วเหรอ?"
"ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ!"
หลี่หย่วนเต้ามีรอยยิ้มลึกล้ำที่มุมปาก พยักหน้าพลางตอบ
เขาไม่ได้อธิบายอะไร และไม่ได้เปิดโปงเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ ของจี้หลี่เฉิง เอาไว้ไปตามนัดพรุ่งนี้ แล้วคอยดูว่าอีกฝ่ายวางแผนจะจัดการเขายังไง
หวังว่าวันพรุ่งนี้ จี้หลี่เฉิงจะไม่มาร้องไห้คุกเข่าขอขมานะ!
"ต้องลำบากคุณชายหลี่เดินทางไปกับฉันอีกครั้งพรุ่งนี้แล้วค่ะ!"
"รอให้ทานข้าวมื้ออำลาเสร็จ แล้วไปจดทะเบียนหย่ากับเขา ฉันก็จะเป็นอิสระจากพันธนาการน่ารำคาญนี้เสียที"
"แต่มันก็ไม่ยุติธรรมกับเสี่ยวเฟิงเลยนะคะ..."
ถานหลิงเหลือบมองทางห้องนอน ลูกสาวเสี่ยวเฟิงยังไม่ตื่น เมื่อคิดถึงชีวิตแต่งงานที่พังทลายของตัวเอง ไม่อาจให้ครอบครัวสมบูรณ์แก่ลูกได้ เธอก็รู้สึกผิดเต็มอก มองดูท่าทางหลับใหลของลูกก็ยิ่งปวดใจไม่หยุด
"ในโลกนี้ ไหนเลยจะมีเรื่องสมบูรณ์แบบไปหมด?"
"เสี่ยวเฟิงมีความสุขมากพอแล้วนะ อย่างน้อยเธอก็ยังมีแม่คุณ! ส่วนคุณก็ยังมีเสี่ยวเฟิง!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า พลางเอ่ยว่า "อย่างผม ตอนอายุไม่ถึงสิบขวบ พ่อกับแม่ก็ไม่อยู่แล้วเช่นกัน!"
"อา..."
"คุณชายหลี่ ขอโทษด้วยนะคะ!"
"ทำให้คุณนึกถึงเรื่องเศร้าขึ้นมา!"
ถานหลิงร้องอุทานออกมา ดวงตางามเบิกกว้างมองหลี่หย่วนเต้า พอตั้งสติได้ เธอก็รีบกล่าวขอโทษ
เธอไม่คิดเลยว่าคุณชายหลี่ผู้มีวิชาแพทย์น่าทึ่งและยังมีภูมิหลังน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ กลับไม่มีทั้งบิดามารดาแล้ว!
ยี่สิบกว่าปีมานี้ ใช้ชีวิตมายังไงกัน?
แถมยังในยามขาดความอบอุ่นจากพ่อแม่ กลับสามารถเติบใหญ่มาถึงระดับนี้ได้ นี่มันผู้ชายที่แข็งแกร่งขนาดไหนกัน!