ไอ้กระจอก?
แล้วยังจะให้ฉันคุกเข่าอีก?
หลี่หย่วนเต้าเจอจี้หลี่เฉิงตวาดใส่ ก็อึ้งไปเลย
เขาคาดไม่ถึง
ว่าอีกฝ่ายจะหันมาเล่นงานเขาทันทีแบบนี้
แต่พอลองคิดดู
ตัวเองเป็นผู้ชายแท้ ๆ มาบ้านถานหลิงตามลำพัง ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสอง มันก็ชวนให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่ายจริง ๆ
แค่ว่า
อีกฝ่ายไม่ฟังความเลยแบบนี้ ทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก
"ฉันว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว!"
"ฉันกับพี่หลิงเป็นแค่เพื่อนธรรมดา ครั้งนี้มาที่เมืองหยินซวงทำธุระ ผ่านมาเจอเธอโดนรังควาน ก็เลยช่วยไว้!"
"เธอชวนฉันมากินข้าวที่บ้าน ไม่เกินไปใช่ไหม?"
หลี่หย่วนเต้ามองอีกฝ่าย อดทนอธิบายอย่างใจเย็น
เขาดูออกว่าคนตรงหน้านี้ไม่ใช่คนดีแน่ ๆ
ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างอีกฝ่ายกับถานหลิง ดูเหมือนจะอยู่ในช่วงระยะพักรอหย่า
แต่นี่มันเป็นเรื่องชีวิตคู่ของคนอื่น ต่อให้แย่แค่ไหน เขาก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งมากนัก
ถ้าอีกฝ่ายไม่ทำเกินไป ลงไม้ลงมือกับเขา หรือกับถานหลิง เรื่องอื่นเขาก็ทำเป็นไม่เห็นได้หมด
แค่ตะโกนด่ากันด้วยวาจา ยังไม่ถึงขั้นต้องลงมือตีกัน!
ดังนั้น
ถึงตอนนี้อีกฝ่ายจะโอหังสั่งให้เขาคุกเข่า หลี่หย่วนเต้าก็ยังพยายามข่มความโกรธไม่ให้ระเบิด อธิบายอย่างอดทน
"ช่วยมาแล้วก็มากินข้าวที่บ้าน?"
นายคิดว่าฉันโง่หรือไง?
จี้หลี่เฉิงโกรธจนหัวเราะ กัดฟันตวาด
ถานหลิงปัดมืออีกฝ่ายออก ขยี้ข้อมือแล้วพูดอย่างโมโห "จี้หลี่เฉิง พอได้แล้ว! เขาช่วยฉันเรื่องใหญ่ แล้วยังช่วยเสี่ยวเฟิงไว้ นายอย่ามาหาเรื่อง!"
"ช่วยเสี่ยวเฟิง? ช่วยธุระนาย?"
"ฉันน่ะเหรอหาเรื่อง?"
จี้หลี่เฉิงหันมาจ้องเขม็ง "แค่เขาคนเนี่ยจะช่วยเสี่ยวเฟิงได้ยังไง ลูกสาวจะมีเรื่องอะไร? ฉันว่านายคันไม่หยุด ให้เขาช่วยเกาให้ใช่ไหมล่ะ? เชี่ย... ช่วยธุระได้โคตรดีเลย!"
"มึง... มึง..."
ถานหลิงหน้าเขียวหน้าแดง สั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความโกรธ พูดอะไรไม่ออก
จี้หลี่เฉิงตาเบิกกว้าง ดุดันดุเดือด "ฮ่า ๆ... อีนังเลว โดนฉันจับได้แล้วสินะ? ฉันว่าแกพามันมาที่บ้านไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งแล้ว! หรือมากันทุกวัน? หัวฉันนี่เขียวเป็นทุ่งหญ้าฮูหลุนเป้ยเอ่อเลย! แกว่า... มันเก่งกว่าฉันรึเปล่า?"
คำพูดพวกนี้
ทำเอาถานหลิงแทบอยากเป็นลมตาย
เคยเจอผู้ชายไร้ยางอาย แต่ไม่เคยเจอแบบนี้!