ได้ยินคำพูดของหลู่กุ้ย
สีหน้าของหลี่หย่วนเต้าหนักขึ้นทันที เผยแววไม่พอใจ
ไอ้นี่ปากยังแย่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน!
แต่มองอีกฝ่ายยังเหมือนกับตอนนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเท่าไหร่ เขาก็กดความโกรธลงเล็กน้อย
ยังไงเจ้านี่ก็มีปากเสียติดตัวมาแต่ไหนแต่ไร
สองปีในมัธยม เขาก็ฟังจนชิน
จนจบม.5 อยู่ๆ หมอนี่ก็ไป ไม่รู้ว่าลาออกหรือย้ายโรงเรียน
เพิ่งมาเจออีกทีที่เมืองหยินซวงนี่!
สำหรับอีกฝ่าย อาจผ่านมาแค่ปีกว่า แต่สำหรับหลี่หย่วนเต้า มันสองหมื่นปีแล้ว!
ตอนนี้เมื่อนึกย้อนขึ้นมา
เขาก็นึกถึงเรื่องเก่าๆ ได้มากขึ้น
สมัยมัธยม เขามักถูกหมอนี่รังแก และภาพตอนนั้นยิ่งชัดขึ้นในหัว
ไม่ใช่แค่เขา
ตอนนั้นเพื่อนร่วมชั้นหลายคนก็เคยถูกหลู่กุ้ยรังแก หมอนี่ไม่ใช่แค่มีเส้นกับพวกนักเลงหัวเหลืองข้างนอก แต่หลักๆ เป็นเพราะสามีของน้องสาวของลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของน้าชายมันเป็นรองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยม!
เพราะงั้น
ถึงผลงานหลู่กุ้ยจะห่วยแตกแค่ไหน ก็เข้ามัธยมหนึ่งอำเภอปินโจวได้สบาย
มีเส้นสายสองชั้นแบบนี้
หลู่กุ้ยเลยกลายเป็นเจ้าพ่อประจำโรงเรียนคนหนึ่งไป ต่อให้ป่าเถื่อนแค่ไหนก็ไม่มีใครกล้าหือ
แม้แต่ครูประจำชั้นก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไป
คิดถึงพวกนี้
หลี่หย่วนเต้าอยากจะตบกบาลหลู่กุ้ยให้กระเด็นออกไปเลย
แต่คิดว่าทุกอย่างผ่านไปแล้ว
สำหรับหลี่หย่วนเต้า มันก็สองหมื่นปีมาแล้ว
ในสายตาเขา
ตอนนี้หลู่กุ้ยก็แค่มดปลวก เขาขี้เกียจไปติดใจเอาความ
หลี่หย่วนเต้าไม่ใส่ใจคำด่า กลับพูดจริงจังว่า "ผมว่าคุณเข้าใจผิดนะ ผมอยู่ที่นี่จริงๆ จะเอามาล้อกันทำไม?"