"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า……"
"แกถามข้าว่าจะตายยังไงงั้นรึ?"
กงเย่ฉุนอู่หัวเราะลั่น เต็มไปด้วยความโกรธและตกตะลึง
พักใหญ่
เขาหยุดหัวเราะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงร้ายกาจ: "ไอ้หนู แค่ให้เมิ่งอู๋เหินเรียกแกว่าคุณชายหลี่ ก็เดาได้ว่าเบื้องหลังแกไม่ธรรมดา! แต่ข้าก็สืบมาแล้ว แกไม่ใช่คุณชายจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลงตู และก็ไม่ใช่ปีศาจจากสำนักยุทธ์ระดับสูงที่ไหน"
"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าข้าฆ่าแก แกคิดว่าใครจะออกหน้าให้แก?"
หลี่หย่วนเต้าเบ้ปาก ดูแคลน: "แกฆ่าข้าไม่ได้หรอก!"
"ประมุขกงเย่ สันติดีกว่า สันติดีกว่านะ……"
เมิ่งอู๋เหินเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง
ถ้าลงมือกันจริง ๆ
กงเย่ฉุนอู่กับพวก เกรงว่าคงต้องมาจบชีวิตที่นี่
ตึง~
กงเย่ฉุนอู่ยกฝ่ามือฟาดออกไป ซัดเมิ่งอู๋เหินกระเด็น แล้วเสียงร้ายกาจอาบไปด้วยเจตนาฆ่าก็ดังขึ้น: "เมิ่งอู๋เหิน ข้าว่าเรื่องนี้มีลับลมคมนัย และแกก็เอี่ยวด้วย กลัวว่าถ้าข้าบีบบังคับสอบสวน จะดึงแกเข้ามาพัวพันงั้นรึ?"
เมิ่งอู๋เหินที่ถูกซัดร่วงลงพื้น เลือดไหลออกจากมุมปาก
เขาทนความเจ็บปวด พยุงตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
"ประมุขกงเย่ ทำไมท่านถึงคิดอย่างนั้น?"
"ข้าแค่กลัวว่าเรื่องจะบานปลาย จะไม่ดีต่อท่านนะ"
เมิ่งอู๋เหินกัดฟันพูด: "ยิ่งกว่านั้น…… ยิ่งกว่านั้น ท่าน…… ยากที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของคุณชายหลี่"
"แกว่าอะไรนะ?"
"แกบอกว่าข้าสู้ไอ้หนูนี่ไม่ได้งั้นรึ?"
กงเย่ฉุนอู่ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
พวกยอดฝีมือสหพันธ์ยุทธจักรแคว้นที่ติดตามมา ต่างพากันหัวเราะเย้ยหยัน
"ฮ่า ฮ่า…… ประธานเมิ่ง นี่ยังไม่ตื่นดีหรือไง?"
"ข้าว่าตาเฒ่านี่สมองเสื่อมแล้ว!"
"ท่านประมุขของพวกเราอยู่ในระดับจอมยุทธ์อู่หวัง ฝีมือในระดับเดียวกันก็นับหนึ่ง พอเจอเด็กนี่ ท่านประมุขใช้แค่นิ้วเดียวก็บดขยี้ได้!"
……
มองคนพวกนี้ไม่เชื่อคำพูดเขา แล้วยังเย้ยหยันสารพัด
เมิ่งอู๋เหินได้แต่ยิ้มขมขื่นส่ายหน้า หุบปากเงียบ
ได้แต่รอให้คุณชายหลี่กดพวกเขาลงกับพื้น ถูไถอย่างแรง พวกเขาถึงจะหัวเราะไม่ออกกระมัง!
"ไอ้หนู ดูออกว่าแกคงมีฝีมืออยู่บ้าง"
"ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำให้เมิ่งอู๋เหินมั่นใจในตัวแกขนาดนี้"