หญิงชุดดำที่จับตัวจูเก่อเสี่ยวเซี่ยไป แปดในสิบส่วนเกี่ยวข้องกับศาลวินิจฉัย
ดังนั้นหลังจากหลี่หย่วนเต้าออกจากบ้านสวนไป่เหอ ก็ตรงไปยังสวนต้อนรับ
แต่เพิ่งจะออกจากเขาเจิ้นอวิ๋นได้ไม่ไกล
ก็เดินสวนกับกลุ่มคนในชุดเครื่องแบบสีม่วงหลายนาย สะดุดตาอย่างยิ่ง แน่ชัดว่าเป็นคนของศาลวินิจฉัย
สองคนที่นำหน้า หลี่หย่วนเต้าจำได้ตั้งแต่แรกเห็น
คือสองพ่อลูกหวังจวินและหวังหรูเฟิงนั่นเอง!
เวลานี้
สองพ่อลูกก็พบหลี่หย่วนเต้าที่เดินมาเช่นกัน ถึงกับตะลึงค้าง
"แกนี่เอง!"
"ไอ้หนู ข้านึกว่าแกหนีไปแล้วซะอีก"
"จนปัญญาก็ต้องมาให้จับอยู่ดี!"
หวังจวินหน้าคร่ำเคร่ง พูดจาเย็นชาว่า "เอาล่ะ ไปกับพวกข้าเดี๋ยวนี้! จะบอกให้นะ หลงกั๋วแห่งนี้อยู่ภายใต้การปกครองของศาลวินิจฉัย เป็นโลกของท่านจ้าวมังกร! จะวิ่งหนีไปไหนก็ไม่พ้นหรอก!"
ก่อนหน้านี้
ที่ส่งคนมาจับตัวจูเก่อเสี่ยวเซี่ย เป็นการเตือนหลี่หย่วนเต้า
สุดท้ายสองพ่อลูกก็ไม่วางใจ ตั้งใจจะมายังที่พักและพาตัวหลี่หย่วนเต้าไป
ในสายตาของพวกเขา
ครอบครัวและเพื่อนคือจุดอ่อนที่สุดของหลี่หย่วนเต้า!
แค่จับได้สักคน อีกฝ่ายก็ต้องยอมจำนนแต่โดยดี!
"ดูท่า เสี่ยวเซี่ยคงถูกพวกแกจับตัวไปจริง ๆ!"
แววตาหลี่หย่วนเต้าเย็นเฉียบขึ้นในพริบตา เอ่ยปากเรียบเฉย
หวังหรูเฟิงหัวเราะเย็น ส่ายหน้า พูดว่า "เราแค่เชิญเธอไปจิบน้ำชาต่างหาก! ท่านเฟิงของพวกเราบอกแล้ว เรื่องก่อนหน้านี้จะไม่เอาผิด ขอแค่ให้แกไปตามดี และให้โอกาสรอดชีวิตแก่แกกับเพื่อน ไม่อย่างนั้นคราวหน้าจะจับครอบครัวกับเพื่อนแกให้หมดเลย!"
"แม่ง... ถ้าไม่ใช่เพราะท่านเฟิงอยากให้แกส่งมอบของแลกกับชีวิต ข้าจะฆ่าแกให้ตายแน่!"
พูดถึงตรงนี้
ในแววตาของหวังหรูเฟิงเต็มไปด้วยความแค้นและโหดเหี้ยม แฝงไว้ด้วยเจตนาสังหาร และความรู้สึกจนหนทางอย่างลึกซึ้ง
เขาฝันว่าสักวันจะได้แก้แค้นหลี่หย่วนเต้าอย่างสาสม
แต่ผู้มีอำนาจเบื้องบนได้พูดไว้แล้ว ขอแค่หลี่หย่วนเต้ายอมส่งมอบของออกมา ก็จะมีชีวิตรอด แถมยังมีอนาคตที่สดใส บางทีอาจได้รับตำแหน่งขุนนางจากท่านจ้าวมังกรโดยตรงเลยก็ได้
ถึงตอนนั้น
ก็จะแตะต้องหลี่หย่วนเต้าไม่ได้จริง ๆ แล้ว!
แน่นอนว่าตอนนี้พวกเขาก็ลงมือไม่ได้เช่นกัน!