"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า……"
"ข้าว่าไม่ น่ะหรือ?"
หลงปั๋วหัวเราะลั่นด้วยความโกรธ ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก
ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น รอยยิ้มหายไป ดวงตาฉายแววดุร้าย เขาพ่นลมออกมา "เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? ไอ้เด็กโง่เง่า!"
สิ้นเสียง
ด้านหลังหลงปั๋ว มีชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินตามเข้ามา ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลฟกช้ำ
จ้าวกั๋วเหวย!
ทำไมถึงได้สภาพนี้!
ภายในห้องจัดเลี้ยง แขกหลายคนจำชายหนุ่มที่เดินเข้ามาได้ตั้งแต่แรกเห็น ต่างพากันอึ้งตะลึง
หลี่หย่วนเต้าเงยหน้าขึ้นมอง แล้วอดหัวเราะไม่ได้ "ดี ตามมาจนได้! ก่อนหน้านี้ที่แกเดินออกไป แกพูดข่มไว้ไม่ใช่เหรอ! รอให้ท่านผู้เฒ่าหลงที่แกบอกมา จะต้องทำให้ฉันเจ็บตัวแน่! คนข้างหน้านี้ ก็คือท่านผู้เฒ่าหลงที่แกพูดถึงสินะ? ฉันจะดูหน่อยสิ ว่าเขาจะเป็นตัวแทนสำนักเหยียบกระบี่ได้ไหม แล้วเขาจะทำอะไรฉันได้!"
"หืม?"
"คนที่ตีแก ก็คือเขา?"
หลงปั๋วหน้าตึงลงเล็กน้อย หันกลับไปถามจ้าวกั๋วเหวยด้วยน้ำเสียงดุ
จ้าวกั๋วเหวยหน้าแดงด้วยความอับอายและโกรธเคือง กัดฟันพูด "ก็เขาไง!"
เขาเองก็เป็นถึงศิษย์อัจฉริยะแห่งสำนักเหยียบกระบี่ กลับถูกหลี่หย่วนเต้าซ้อมซะยับ!
เรื่องน่าอายขนาดนี้ ถูกเปิดเผยต่อหน้าผู้คน แน่นอนว่าเขาย่อมขายหน้าสุด ๆ
แต่, ในเมื่อหลี่หย่วนเต้าผู้นี้กล้าเดินเข้ามาถึงนี่ ถ้าไม่จัดการหลี่หย่วนเต้าให้ตาย ไม่ทวงศักดิ์ศรีคืน เขาก็จะยิ่งขายหน้า!
"ข้าตีเอง!"
"ศิษย์อัจฉริยะอะไรของสำนักเหยียบกระบี่ ก็แค่ไก่อ่อนตัวหนึ่งชัด ๆ!"
หลี่หย่วนเต้าชายตามองจ้าวกั๋วเหวยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงดูถูกเหยียดหยาม
"แก……" จ้าวกั๋วเหวยโกรธจนแทบระเบิด หน้าแดงด้วยความอัปยศ มือทั้งสองกำแน่นจนเล็บแทบจะจิกลงไปในเนื้อฝ่ามือ
"ที่แท้เจ้านี่เองที่เป็นคนลงมือ"
"ไม่นึกเลยว่าจะเหิมเกริมขนาดนี้ พรสวรรค์และฝีมือ เหนือกว่าคนรุ่นหนุ่มสาวทั่วไปมาก"