"สำหรับฉันแล้ว ไม่มีเรื่องใหญ่เรื่องอะไรทั้งนั้น!"
หลี่หย่วนเต้าเบะปาก พูดอย่างเหยียดหยัน
และในตอนนี้
สายตาเย็นเยียบของหลงเวยก็ตกลงบนตัวซ่งอี้ มุมปากแฝงรอยยิ้มเยาะหยัน "ซ่งอี้ แกนี่มันเก่งจริงๆ นะ เจอฉันยังไม่รีบคลานมาคุกเข่าคำนับตั้งแต่แรก! ดูท่าทางแกจะปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ! ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าแกใช้วิธีอะไร ถึงหักขาพวกมันสองคนได้!"
"คุณชายเลิ่ง ซ่งอี้ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว"
"เขาอาจคิดว่าคุณไม่คู่ควรให้เขาคุกเข่าก็ได้"
"ตอนนี้เขามีที่พึ่งแล้ว อาศัยพี่เขยถูกๆ คนนี้ที่เก่งกาจ อายุยังน้อยก็ฝึกฝนถึงระดับยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่ง!"
เจี่ยนสิงเฉินพูดด้วยความโกรธแค้นกัดฟันกรอด
คำพูดนี้
ทำให้เจี่ยนโยวขมวดคิ้ว รีบหันไปถลึงตาใส่
สายตาของหลงเวยตกลงบนตัวหลี่หย่วนเต้า สำรวจเขาอย่างไม่วางตา
"นี่พี่เขยของแกหรือไง ซ่งอี้?"
แววตาของหลงเวยแฝงแววริษยาและโกรธเคืองเล็กน้อย ก่อนจะตวาดใส่ซ่งอี้
อายุยังน้อย แต่มีระดับการฝึกฝนถึงยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่ง
พรสวรรค์และพลังขนาดนี้ เหนือกว่าเขาอีก นั่นทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก
เขาเป็นถึงคุณชายสามแห่งตระกูลหลงแท้ๆ กลับถูกคนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาข่มขี่ มันช่างยากจะยอมรับจริงๆ!
แต่ความรู้สึกอิจฉาริษยาและไม่พอใจแบบนี้ ในฐานะคุณชายสามแห่งตระกูลหลง เขาก็ไม่ควรแสดงออกมาให้เห็น
"คุณชายเลิ่ง เขาคือพี่เขยของผม!"
"เรื่องเมื่อกี้ พวกเราเคลียร์กันเรียบร้อยแล้ว!"
ซ่งอี้สูดลมหายใจเย็น รีบตอบ
"ได้เรื่องนี่!"
"น่าสนใจดี!"
"บังอาจลงมือต่อหน้าผู้อาวุโสเจี่ยน หักขาสองคนแถมยังรอดตัวได้!"
หลงเวยหรี่ตาพูด ก่อนจะหันไปทางเจี่ยนโยว "นึกไม่ถึงว่าผู้อาวุโสเจี่ยนจะใจกว้างถึงเพียงนี้!"
เจี่ยนสิงเฉินตอบอย่างเคียดแค้น "คุณชายเลิ่ง ไอ้หมอนี่มันดวงดีไป เคยมีบุญคุณกับทวดของผม ทวดเลยต้องไว้หน้ามัน ไม่ให้เสียเชิง ถึงกับลงมือต่อยขาผมหักด้วยตัวเอง!"
มีบุญคุณกับเจี่ยนโยว?
นี่สินะ!
หลงเวยแสดงสีหน้าเข้าใจกระจ่าง ดวงตาฉายแววสับสน ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง
เจี่ยนโยวตอนนี้หน้าแก่เครียด คิดอยากจะบีบคอไอ้หลานเวรนี่ด้วยมือเดียว