หลังจากวางสายโทรศัพท์
แน่ใจว่าทวดจะมา
เจี่ยนสิงเฉินมีสีหน้าเคียดแค้น ส่งสายตาเย็นเยียบมาให้หลี่หย่วนเต้า "พวกแกคอยดู! ถ้าแน่จริงก็รออยู่ที่นี่! ทวดฉันกำลังมาแล้ว พวกแกเตรียมตายได้เลย!"
หลี่หย่วนเต้าสีหน้าเรียบเฉย ยิ้ม ตอบ "ก็รออยู่นี่ไง!"
ไม่ถึงห้านาที
ร่างหลังค่อมร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตูบาร์
เจี่ยนโยวสวมชุดยุทธสีเทาหลวม ๆ แบกกลิ่นอายดุดันของปรมาจารย์ยุทธทะลวงเข้ามาในบาร์
กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัว ทำให้หลายคนในบาร์เงียบลงทันที ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
บรรพชนของตระกูลระดับสูงสกุลเจี่ยน!
ผู้คนมากมายเบิกตากว้าง มองอย่างตกตะลึง สีหน้าเจือความยำเกรง
บางคนถึงกับตัวสั่นเทา
นี่คือปรมาจารย์ยุทธตัวจริง!
คนที่สามารถรับมือร้อยคนพันคน หรือแม้แต่หมื่นคนได้!
ปกติ
คนธรรมดาอย่างพวกเขา แทบไม่ได้เจอปรมาจารย์ยุทธสักครั้ง!
แต่วันนี้ได้เจอตัวจริงแล้ว!
ดูเผิน ๆ ก็เหมือนตาแก่ธรรมดา ไม่ได้ต่างอะไรนัก แต่กลิ่นอายน่าตกใจบนตัวเจี่ยนโยว ทำให้ทุกคนรู้ว่า ตาแก่คนนี้น่ากลัวมาก!
"ทวด ทวด!"
"ผมอยู่นี่ครับ ขาผมหักข้างหนึ่งแล้ว ขาผมหัก..."
เห็นร่างหลังค่อม เจี่ยนสิงเฉินร้องไห้ออกมาทันที น้ำเสียงสั่นเครือ เปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นและน้อยอกน้อยใจ
ไฟในบาร์สลัว ผังรก
เจี่ยนโยวกวาดตามองรอบหนึ่ง พอได้ยินเสียงก็รีบสาวเท้าเข้าไป ประคองเจี่ยนสิงเฉินที่ขาหักขึ้นมา
"ใครทำ?"
มองสภาพขาหักน่าเวทนาของเหลนชาย คราวนี้เจี่ยนโยวมีไอสังหารพลุ่งพล่านทั่วร่าง เอ่ยถามเสียงเข้ม
เจี่ยนสิงเฉินชี้นิ้วไปทางหลี่หย่วนเต้าอย่างโกรธแค้น ตะโกนลั่น "ตาแก่คนนั้นครับ ทวด ตาแก่คนนั้น! ผมอยากให้มันตาย อยากให้มันตาย!"
เจี่ยนโยวมองตามที่เจี่ยนสิงเฉินชี้ พอค่อย ๆ เห็นหน้าหลี่หย่วนเต้าชัดขึ้น ก็ถึงกับชะงักไปทันที
"คือ... คุณชายหลี่!"
"เกิดอะไรขึ้นครับ คุณชาย..."
เจี่ยนโยวเบิกตากว้าง พึมพำเบา ๆ สีหน้าตกตะลึง
ตอนนี้เขาสามารถทะลวงขึ้นเป็นปรมาจารย์ยุทธได้ ก็เพราะหญ้าดาบน้ำเงินที่หลี่หย่วนเต้าให้!
ไม่อย่างนั้น
ตอนนี้เขาก็ยังติดแหงกอยู่ที่จุดสูงสุดของยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่ง!
พูดแล้ว
หลี่หย่วนเต้ามีบุญคุณกับเขา!