หักขาหลี่หย่วนเต้า ไม่งั้นจะล้างตระกูลเจี่ยน?
คำพูดของเหลิ่งเวยทำให้เจี่ยนโยวที่กำลังลังเลหวาดกลัวจนขาแทบทรุด ใบหน้าแก่ ๆ ซีดเผือดในพริบตา
ตระกูลเจี่ยนแม้ไม่ใช่ตระกูลอ่อนแอ แต่เทียบกับตระกูลสวรรค์อย่างตระกูลเหลิ่งแล้วยังห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว!
ฝ่ายนั้นจะล้างตระกูลพวกเขา มันก็แค่พลิกมือเท่านั้น!
ตระกูลเจี่ยนอยากจะขัดขืน เกรงว่าคงไม่มีโอกาส!
แต่ตอนนี้เหลิ่งเวยต้องการให้เขาหักขาหลี่หย่วนเต้า เจี่ยนโยวเองก็ตกอยู่ในความกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
หลี่หย่วนเต้ามีพระคุณใหญ่หลวงต่อเขา!
การให้เขาทำตัวเป็นพวกเนรคุณลืมบุญคุณ เจี่ยนโยวทำใจยากจริง ๆ
แต่แล้วตระกูลเจี่ยนเล่า?
เหลิ่งเวยไม่ได้ขู่เล่น ๆ!
ทางตระกูลเหลิ่งแค่ส่งปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติมาคนเดียวก็ลบตระกูลเจี่ยนทิ้งได้แล้ว!
"ทวดครับ ทวด อย่าลังเลเลย!"
"ผมสงสัยว่าไอ้หมานี่ที่ก่อนหน้านี้ยื่นมือมาช่วยทวด อาจเพราะมันมองตระกูลเราอยู่ อยากมาเกาะแข้งเกาะขาตระกูลเรา หรือไม่ก็คิดแผนร้ายอะไรกับตระกูลเรา!"
เจี่ยนสิงเฉินที่ขาหักทั้งสองข้างนั่งกองกับพื้นตะโกนลั่น "ทวดครับ อย่าทำให้คุณชายเลิ่งไม่พอใจ ไม่งั้นตระกูลเราอาจอยู่ไม่รอดนะครับ!"
ใช่เลย!
ตระกูลอาจพังพินาศจริง ๆ!
หากเพราะเขาแล้วทำให้ตระกูลล่มสลาย งั้นเขาก็หมดหน้าจะไปพบปู่ย่าตายาย!
คิดได้ดังนั้น
เจี่ยนโยวเงยหน้าขึ้นมองมาทางหลี่หย่วนเต้า สีหน้าเต็มไปด้วยความกระดากและรู้สึกผิด
หลี่หย่วนเต้าแค่นเสียงเย็นมอง "ท่านเจี่ยน นี่คิดได้แล้วรึ?"
เจี่ยนโยวกัดฟันแน่น ยิ้มขื่น "คุณชายหลี่ ข้าน้อยมันไร้ความสามารถ! ไม่มีทางเลือกอื่นจริง ๆ! ข้าน้อยทนเห็นตระกูลถูกทำลายไม่ได้! ต้องขออภัยคุณชายด้วย! ข้าน้อยจะลงมือแบบเด็ดขาดเลย ทนเจ็บหน่อยนะครับ ไม่เจ็บมากหรอก…"
ได้ยินดังนั้น
หลี่หย่วนเต้าอดถอนใจไม่ได้ ใบหน้าเผยความผิดหวัง
เจี่ยนโยวไร้ซึ่งความเด็ดเดี่ยวพอจริง ๆ
ภายใต้การข่มขู่ของเหลิ่งเวย เขาจึงเลือกที่จะหักขาของเขา
"ท่านเจี่ยนอย่าได้เสียใจทีหลังก็แล้วกัน!"
หลี่หย่วนเต้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นขึ้น