ภายในโลงศพคริสตัล หญิงศพดูดเลือดค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น!
หลี่หย่วนเต้าที่เห็นทุกสิ่งอย่าง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาเรียวเล็กลง เขาหัวเราะเย็นชา: "ศพดูดเลือดหญิงที่ฮั่วตูเลี้ยงไว้ ดูท่าจะไม่ธรรมดา! ไม่เหมือนศพดูดเลือดทั่วไป แล้วก็ไม่ใช่หุ่นเชิดศพดูดเลือดธรรมดา! ของชิ้นนี้ วิธีการสร้างหรือการฝึกฝนของมันต้องประหลาดพิสดารแน่!"
"สมแล้ว หนทางแห่งความเป็นอมตะ หนทางแห่งการแข็งแกร่งขึ้น มีลูกเล่นสารพัด จะเส้นทางธรรมะ มาร หรือวิปริตก็ตาม ขอเพียงบรรลุเป้าหมาย ไม่ว่าวิธีใดก็ใช้ได้ทั้งนั้น…"
ในศาลบรรพชนซ่อนหญิงผีดิบที่ชั่วร้ายเช่นนี้ไว้ ทั้งตัวฮั่วตูเองก็ยังเป็นผู้ฝึกตนที่ถูกยึดร่าง ย่อมบอกถึงปัญหาใหญ่โตอยู่แล้ว
ส่วนซ่งซิวเหยียนที่เดินเข้าไปในโรงสกุลตอนนี้ ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตนเองตกอยู่ในอันตรายแล้ว
เพียงแต่ไม่รู้ว่าฮั่วตูหมายตาตัวซ่งซิวเหยียนเอง หรือซ่งซิวเหยียนคืออาหารชั้นดีเตรียมยกให้หญิงศพดูดเลือดตนนั้นเขมือบกันแน่?
ซ่งซิวเหยียนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวจุดธูปไหว้บรรพชนเสร็จ ก็โค้งคำนับฮั่วตู: "เมื่อก่อนปู่ของหนูเคยบอกว่า ฟ้าดินมีเมตตาต่อทุกชีวิต คนดีต้องได้รับผลดี! ตอนนั้นหนูไม่เชื่อ แต่ตอนนี้หนูเชื่อแล้ว! ท่านฮั่วคืนสู่ความหนุ่มสาวได้ มหัศจรรย์เกินไปแล้ว แต่ก็มีเพียงท่านฮั่วเท่านั้นที่คู่ควร ท่านเป็นคนดี! ภรรยาท่านฮั่วก็เป็นคนดี เพียงแต่…"
"ฮะฮะ… ไม่เป็นไร มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว!"
"ข้าเองก็ชินเสียแล้ว!"
ฮั่วตูโบกมือ พลางยิ้มเอ่ย: "ขอแค่ได้เห็นชาวบ้านในตัวอำเภออยู่ดีมีสุข ทางฝั่งภรรยาข้า ก็น่าจะดีใจมากเช่นกัน!"
"ใช่แล้วเจ้าค่ะ!"
"ฮูหยินคงมองลงมาจากสวรรค์ คงดีใจมากแน่!"
"ขอให้ท่านฮั่วอายุยืนร้อยปี สุขภาพแข็งแรงขึ้นทุกปี…"
ซ่งซิวเหยียนทอดถอนใจ พลางกล่าวอวยพรฮั่วตูยกใหญ่
ฮั่วตูยิ้มตาหยี: "ขอบคุณคุณหนูซ่งมาก!"
โครม!
สิ้นเสียง
ด้านหลังศาลบรรพชนก็มีเสียงดังสนั่นขึ้น
เหมือนเสียงฝาโลงถูกงัดออก
ซ่งซิวเหยียนสะดุ้งเฮือก: "…คือ…คืออะไรน่ะ…"
ที่นี่คือโรงสกุล ถ้าไม่ใช่คนตระกูลเดียวกันหรือคนในบ้าน สุดท้ายแล้วก็อดหวาดกลัวอยู่บ้าง
"ฮะฮะ… คงเป็นหนูน่ะ!"
"เฮ้อ โรงสกุลนี่ก็เรียกได้ว่าเก่าคร่ำคร่าขาดการซ่อมแซมแล้ว!"