เมื่อเห็นชายหนุ่มที่เดินเข้ามา ดูอายุราวสามสิบต้น ๆ
ต่อให้เป็นหลี่หย่วนเต้า ก็ยังถึงกับงงไปชั่วขณะ
เด็กน้อยฮวาฮวาบอกว่าท่านประธานฮั่วอายุแปดสิบกว่าแล้ว แต่ชายหนุ่มที่ปรากฏตัวตรงหน้า จะมองยังไงก็ไม่น่าจะใช่คนอายุแปดสิบกว่า
หรือว่าจำคนผิด?
หลี่หย่วนเต้าคิดว่าใช่แน่ ๆ จึงถามด้วยความแปลกใจ "นี่ลูกชายท่านประธานฮั่วหรือเปล่า?"
"ชู่ว!"
"พี่หย่วนเต้า อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนะคะ"
"นี่คือท่านประธานฮั่ว ไม่ผิดตัวหรอก!"
ฮวาฮวาเบะปาก ลดเสียงเบาลงไปอีก
หลี่หย่วนเต้างุนงง "ไหนเธอบอกว่าท่านประธานฮั่วอายุแปดสิบกว่าไง?"
"ใช่แล้ว!"
"ก็อายุแปดสิบกว่าไงคะ"
"แม่บอกหนูว่า เมื่อยี่สิบปีก่อน ท่านประธานฮั่วก็ดูเหมือนคนอายุหกสิบกว่าแล้ว แม่หนูเคยเห็นกับตา"
"หลังจากท่านประธานฮั่วเฒ่าจากไป ท่านอยากจะช่วยเหลือชาวบ้านต่อไป อยากมีชีวิตอยู่นานขึ้น ก็เลยให้คนทำพิธีบูชาฟ้าดินปีละครั้ง"
"ผ่านไปปีแล้วปีเล่า ท่านประธานฮั่วก็กลับมาเป็นหนุ่มจริง ๆ ตราบใดที่ท่านยังอยู่ พวกเราทุกคนในเมืองก็มีข้าวกิน"
ฮวาฮวาเลียนแบบท่าทางตอนที่แม่พูดกับเธอ "แม่บอกว่า ท่านประธานฮั่วเป็นคนดีเกินไป ฟ้าดินสงสาร ก็เลยให้ท่านมีอายุยืนยาวและกลับมาเป็นหนุ่ม นี่คือสิ่งที่ท่านสมควรได้รับ! อ้อ ท่านประธานฮั่วของเรามีชื่อจริงว่า ฮั่วตู พี่หย่วนเต้าห้ามเรียกผิดเชียวนะ..."
ทำพิธีแล้วกลับมาเป็นหนุ่ม?
หลอกเด็กอมมืออยู่ได้!
หลี่หย่วนเต้าเหลือบมองชายหนุ่มที่ปรากฏตัว แอบหัวเราะเยาะในใจ
ถิ่นกันดารมักเต็มไปด้วยความงมงาย คนโง่ก็มีเยอะ หลอกง่าย!
ถ้าอยากให้คนหมู่มากยอมเชื่อฟังแต่โดยดี ทั้งยังคิดว่าตัวเองได้รับผลประโยชน์และบุญคุณมหาศาล ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมที่แนบเนียนพอ!
ทำให้พวกเขาได้รับผลประโยชน์มากพอ แต่สิ่งที่เรียกว่าผลประโยชน์นั้น แท้จริงแล้วก็เหมือนกับของที่โยนให้ขอทาน
อยากให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเองได้รับพระคุณล้นฟ้า ก็ต้องให้รู้เพียงบางส่วน แต่อย่าให้รู้ทั้งหมด!
อะไรที่คลุมเครือ จับต้องได้บ้างไม่ได้บ้าง นั่นแหละน่ากลัวที่สุด!
หลี่หย่วนเต้าเงยหน้ามองฮั่วตูที่เดินเข้ามา พลางใช้สัมผัสจิตวิญญาณสแกนไปด้วย
บนร่างของอีกฝ่ายมีพลังชีวิตมหาศาลหลายชั้นไหลเวียนอยู่