ไปซากุระคุนิ ฆ่าคน!
คำพูดของหลี่หย่วนเต้าทำให้มิยาซากิ ทัตสึอิที่อยู่ข้างๆ ตกใจจนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ หายใจไม่ออก หนังศีรษะชาไปหมด
เขาคุกเข่าหมอบอยู่กับพื้น ร่างกายค่อยๆ สั่นเทา
ความหวาดกลัวค่อยๆ ท่วมท้นในใจเขา
ตายแน่!
ตายแน่ๆ!
มิยาซากิ ทัตสึอิตะโกนในใจ
ขณะเดียวกันเขาหันไปมองหลี่หย่วนเต้าด้วยความตื่นตระหนก อยากจะพุ่งเข้าไปฉีกคนหลังเป็นชิ้นๆ
เขาไม่มีทางคิดเลยว่า ตอนนี้หลี่หย่วนเต้าไม่เพียงไม่รีบคุกเข่าขอความเมตตาจากโทคุงาวะ ฮิเดโยชิ
แต่กลับพูดจาบ้าบิ่น ยั่วโมโหโทคุงาวะ ฮิเดโยชิ และท้าทายอีกฝ่ายอย่างจงใจ!
นี่มันเห็นว่าชีวิตยืนยาวเกินไป เลยหาที่ตาย!
เขามันกล้าดียังไง!
มิยาซากิ ทัตสึอิอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา แอบกัดฟันกรอด: "บัดซบ ข้าจะถูกเจ้าโง่เขลานี่ฆ่าให้ตาย!"
"ท่านบรรพชน ทำยังไงดี?"
"อีกเดี๋ยวโทคุงาวะ ฮิเดโยชิโกรธจัด พวกเราก็จะพลอยได้รับเคราะห์ไปด้วย บางทีพอโมโหขึ้นมาอาจจะโยนพวกเราลงทะเลให้ปลากินหมด!"
พวกผู้แข็งแกร่งคนอื่นๆ ของตระกูลมิยาซากิที่หมอบอยู่ข้างๆ ต่างก็หวาดกลัวไม่เป็นสุข
มิยาซากิ ทัตสึอิตอบอย่างจนใจ: "จะทำยังไงได้ล่ะ? ถ้าท่านโทคุงาวะโกรธจัด พวกเราก็รอตายเถอะ!"
สิ้นเสียง
บนตัวโทคุงาวะ ฮิเดโยชิก็มีพลังดุดันพลุ่งพล่านแล้ว
ถึงแม้ตอนนี้เขาจะบาดเจ็บไม่น้อย แต่ก็ถูกการท้าทายของหลี่หย่วนเต้าโมโหจนเลือดขึ้นหน้า
เขาโกรธจนกลายเป็นหัวเราะ ตวาดเสียงกร้าว: "ไอ้ชาวหลงกั๋วโง่เขลา! เจ้ากล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าข้า ใครให้ความกล้าเจ้ามา?"
"ข้าน่ะกล้ามากอยู่แล้ว"
"ยิ่งกว่านั้นก็แค่ตาแก่ตัวเล็กๆ อย่างเจ้า ในสายตาข้า ก็แค่มดปลวกเท่านั้น"
หลี่หย่วนเต้ายักไหล่ มองโทคุงาวะ ฮิเดโยชิที่โกรธเกรี้ยว ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย ไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาเลย
"ดีๆๆ…"
"พวกเจ้าอยากตาย ข้าก็จะทำให้สมใจ!"
โทคุงาวะ ฮิเดโยชิโกรธจนกลายเป็นหัวเราะ คำรามลั่นไม่หยุด
จากนั้น
นางินาตะในมือเขาดังสนั่นราวกับมังกรคำราม พุ่งฝ่าอากาศออกไป มุ่งตรงไปยังที่ที่หลี่หย่วนเต้าและจีหงเหยียนอยู่
หมอนี่ ตอนนี้ลงมือด้วยความโกรธ
ถ้าเป็นมิยาซากิ ทัตสึอิที่เผชิญหน้ากับการโจมตีเช่นนี้ เกรงว่าคงถูกนางินาตะฟันแหลกเป็นหมอกโลหิต