“ตัดหัวข้า แล้วยังชุบชีวิตข้าขึ้นมาใหม่?”
โทคุงาวะ ฮิเดโยชิ ยืนนิ่งงัน ไม่อยากจะเชื่อ “เป็นไปได้ยังไง?”
เขาพบว่าตัวเองไม่เพียงไม่ตาย แม้แต่บาดแผลบนร่างกาย ก็หายเป็นปกติทั้งหมดแล้ว
“คนแก่ก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้”
“แต่เมื่อครู่ที่ท่านบรรพชนสำแดงอิทธิฤทธิ์พลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน ข้าเห็นกับตา!”
“ท่านฟื้นคืนชีพอีกครั้ง!”
มิยาซากิ ทัตสึอิ ส่ายหน้าไปมา อุทานด้วยความตื่นตะลึง
“เซียนสร้างฐาน ท่านบรรพชนต้องเป็นเซียนสร้างฐานแน่!”
โทคุงาวะ ฮิเดโยชิ ได้สติ รีบคุกเข่าโขกศีรษะให้หลี่หย่วนเต้าไม่หยุด “ท่านบรรพชน ท่านคือเซียนที่อยู่เหนือแดนเทวะหรือ? ได้โปรดเมตตาไว้ชีวิตข้าด้วย! ก่อนหน้านี้ข้าสมควรตาย ตาถั่วไม่รู้จักฟ้าสูง ล่วงเกินท่านเข้า!”
“ฮึ!”
“เดิมทีเจ้าก็สมควรตาย”
“แต่ตอนนี้ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งหนึ่ง”
หลี่หย่วนเต้า จ้องเขม็งด้วยสายตาเย็นชา สั่งเสียงกร้าว “ตระกูลโทคุงาวะกับตระกูลอาชิคางะของพวกเจ้า ความสัมพันธ์เป็นเช่นไร?”
โทคุงาวะ ฮิเดโยชิ อึ้งไป
เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลี่หย่วนเต้าจู่ๆ จึงถามคำถามเช่นนี้
แต่เพียงลังเลอยู่หนึ่งลมหายใจ เขาก็รีบตอบด้วยความเคารพ “ท่านบรรพชน ตระกูลโทคุงาวะของเรากับตระกูลอาชิคางะคือศัตรูคู่อาฆาต! เจอกันเมื่อไร เป็นต้องสู้ตายกันไปข้างหนึ่ง!”
“โอ้?”
“ไม่เลว!”
“เหมาะนักที่จะให้พวกเจ้าหมากัดหมา!”
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเย็น จากนั้นโบกมือหนึ่งครั้ง ประทับตราสัมผัสจิตวิญญาณไว้ในสมองของโทคุงาวะ ฮิเดโยชิ
ทันใดนั้น โทคุงาวะ ฮิเดโยชิรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างเพิ่มขึ้นในตัว
เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร
แต่กลับรู้สึกได้ว่า ชีวิตของตนต่อจากนี้ ขึ้นอยู่กับเพียงแค่ความคิดของหลี่หย่วนเต้าเท่านั้น!
“ท่านบรรพชน มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือไม่?”
“ตระกูลโทคุงาวะของข้าจะทำตามทุกคำสั่งของท่าน!”
ดวงตาของโทคุงาวะ ฮิเดโยชิ ฉายแววสิ้นหวัง ทำได้เพียงเลือกยอมจำนนต่อหลี่หย่วนเต้าอย่างสิ้นเชิง
อีกทั้งเมื่อเขาคิดดูแล้ว จะยอมจำนนต่อเซียนสร้างฐานที่ทรงพลังเช่นนี้ มีอะไรต้องไม่ยอมอีก?
“ตอนนี้ยังไม่ต้องให้เจ้าทำอะไร”
“เจ้ารีบไสหัวกลับเอโดะเดี๋ยวนี้ คอยจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของตระกูลอาชิคางะ แล้วรอข้าอยู่ที่นั่น”
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ สั่ง