เสียงตะคอกดังมาจากทะเลไกล ทำให้หลี่หย่วนเต้าต้องหยุดฝีเท้า
จีหงเหยียนใบหน้าสวยเย็นชาเอ่ยว่า: "นายท่าน! เรามาถึงเขตทะเลฉีแล้ว ข้างหน้าน่าจะมีศัตรูแข็งแกร่งของซากุระคุนิกำลังต่อสู้กัน ให้ข้าก่อนเถอะ จะสังหารพวกมัน ช่วยประหยัดเวลานายท่าน!"
"ทะเลฉีของซากุระคุนิ?"
"ก็คือเขตชายแดนของพวกมันนั่นแหละ"
"เมื่อมาถึงแล้ว ก็ไปดูด้วยกัน"
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ ก่อนเปลี่ยนทิศทางมุ่งไปยังแหล่งกำเนิดเสียงคำรามและระเบิด
จีหงเหยียนเงียบงัน ก้าวเท้าตามไปรวดเร็ว
ทั้งสองผ่านทะเลหมอกหนาหลายชั้น แล้วจึงเห็นแสงไฟกระพริบระยิบที่ขอบฟ้าทะเล แสงดาวระยิบระยับส่องสว่างสลับกัน
หลี่หย่วนเต้ามองแวบเดียวก็รู้ว่านั่นเป็นแสงไฟบนเกาะ
มองลางๆ ก็เห็นมีคนกำลังต่อสู้ เสียงระเบิดดังกระหึ่ม ซัดคลื่นซัดสาด
แต่ไกล ก็ทำให้คลื่นรอบข้างเขาแรงขึ้น
"นายท่าน ทางนั้น!"
จีหงเหยียนชี้ไปที่ขอบฟ้า เสียงเย็นเอ่ย
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า ก้าวเท้าไปอย่างไม่รีบร้อน: "เราไปดูกัน!"
ในเวลาเดียวกัน
สัมผัสจิตวิญญาณของเขาพุ่งกระจายออกไปราวฝูงผึ้ง ปิดคลุมพื้นที่ทันที
ไม่นาน
เกาะนั้นก็ปรากฏอยู่ในระยะสัมผัสจิตวิญญาณของหลี่หย่วนเต้า
เกาะไม่ใหญ่มาก อย่างมากก็เท่าสนามฟุตบอลสามสี่สนาม
แต่ด้านบนมีหมู่บ้านสไตล์ซากุระคุนิที่ยังหลงเหลือกลิ่นอายยุคบาคุฟุอันเป็นเอกลักษณ์
หมู่บ้านมีถนนเพียงเส้นเดียว กับท่าเรือที่เรือจอดแออัด
ดูออกว่าปกติแล้ว เกาะเล็กๆ แห่งนี้ก็พลุกพล่านอยู่พอควร
แต่ตอนนี้
บนเกาะเล็กนั้น ผู้คนเดินขวักไขว่ นักรบซากุระคุนิแต่ละคนถือดาบศึก ยืนตะโกนที่ท่าเรือว่า ท่านช่างยิ่งใหญ่ แววตาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง มองไปยังเงาร่างสูงล้ำบนผิวน้ำที่กำลังต่อสู้กับอสูรทะเล
สัมผัสจิตวิญญาณของหลี่หย่วนเต้ากวาดผ่านผู้ที่กำลังสู้กับอสูรทะเล เขาก็ประหลาดใจ: "ฮ้า กลิ่นอายแข็งแกร่งมาก! อย่างต่ำก็เทียบเท่าหลอมปราณชั้นสิบถึงชั้นสิบสอง! แต่หมอนี่ไม่ใช่ผู้ฝึกบำเพ็ญเซียน เป็นจอมยุทธ์ ดูท่าคงเป็นถึงแดนเทวะ?"
"คุณชายหลี่ กลิ่นอายปั่นป่วนนี้ชัดเจนว่าเป็นพลังลมปราณ"
"แต่กลิ่นอายของผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ น่าจะเป็นจอมยุทธ์ต้องห้าม คือแดนเทวะ!"
จีหงเหยียนพยักหน้ารับ พูดเสริม