เดิมที
ขุดที่นี่มาครึ่งวัน แต่กลับไร้เงาเฒ่าเต๋าไร้แขน เหลือเพียงเถ้าเต๋าขาดวิ่น หลี่หย่วนเต้าในใจเดือดดาลถึงขีดสุด
กำแพงหลุมที่พังทลายลงต่อหน้า ทำให้โทสะและจิตสังหารในใจเขาสงบลง
กำแพงที่พังเผยให้เห็นถ้ำใต้ดิน ไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ แต่เรียบลื่นผิดปกติ แค่มองก็รู้ว่าคนขุด
หลี่หย่วนเต้ามองเข้าไป เห็นฝุ่นจาง ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ แห้งผากและอบอวลด้วยกลิ่นอายของกาลเวลา
ถ้ำนี้ มีมานานมากแล้ว!
"ท่านผู้อาวุโส… ถ้ำ!"
"นี่มันมีถ้ำโผล่มา!"
เสวี่ยหลิงจื่อตาโต ตกใจสุดขีด
หลี่หย่วนเต้าเสียงเย็น "ข้าไม่ได้ตาบอด เห็นแล้ว!"
"ท่านผู้อาวุโส หรือว่าถ้ำนี้ไอ้เฒ่าเฒื่อนั่นเป็นคนขุด มันไม่ตายงั้นรึ?"
เสวี่ยหลิงจื่อกลืนน้ำลาย หวาดผวาเอ่ย "ไม่งั้นที่นี่จะมีทางเดินแบบนี้ได้ยังไง! ตอนขุดที่ตรงนี้แรก ๆ ไม่มีวี่แววเลยนะขอรับ!"
"ไม่ว่ามันจะตายหรือไม่ เจ้าดูเหมือนไม่ได้หลอกข้า…"
หลี่หย่วนเต้าพูดเรียบ ๆ
เสวี่ยหลิงจื่อหน้าเหยเก เคารพนบนอบ "ท่านผู้อาวุโส ตอนนี้ชีวิตน้อย ๆ อยู่ในกำมือท่าน ข้าน้อยยังกล้าหลอกท่านอีกหรือ? ตอนนั้นพวกเราฝังไอ้เฒ่าเฒื่อนั่นไว้ที่นี่ แถมยังหั่นศพด้วย! ตามหลักแล้ว มันต้องตายแน่นอน!"
"พวกเจ้าฝึกวิชาผีสาง ไม่รู้มีวิธีชั่วร้ายแค่ไหน ถึงถูกหั่นศพ ก็อาจรอดตายได้จริง ๆ"
หลี่หย่วนเต้าหรี่ตา หัวเราะเย็น
เสวี่ยหลิงจื่อขนลุกซู่ไปทั้งตัว
เขากัดฟันกรอด โกรธแค้น "ไอ้เฒ่าเฒื่อนั่น ไม่เคยสอนของจริงให้พวกเราหมด! มันเคยบอกว่า สำนักศพเบื้องบนเชี่ยวชาญด้านศพโดยเฉพาะ มีวิธีชั่วร้ายสารพัด คาดไม่ถึง! บางที… มันอาจยังไม่ตาย! รู้งี้ ข้าน่าจะเผาศพมันให้เป็นจุณ!"
"ท่านผู้อาวุโส มันอาจยังไม่ตาย หลบอยู่ในถ้ำใต้ดินนี้ฝึกบำเพ็ญ?"
พูดถึงตรงนี้
สีหน้าเขาซีดเผือด
ไอ้เฒ่าเฒื่อนั่น ตอนยี่สิบปีก่อนก็อยู่ระดับขั้นสร้างฐานแล้ว ถ้าตอนนี้ยังไม่ตาย ระดับการฝึกฝนคงรุดหน้าไปอีก!
ถ้าหลี่หย่วนเต้าไม่ลงมือ อีกฝ่ายจะบดขยี้เขา ตอนนี้ง่ายดายพลิกฝ่ามือ!
"ถ้ามันไม่ตาย ก็ดีที่สุด!"
หลี่หย่วนเต้าตาเป็นประกายนิด ๆ เสียงเย็นยะเยือก