กลุ่มคนพวกนั้น แต่งตัวดีมีหน้ามีตา แต่จริง ๆ แล้วเป็นแค่พวกนักเลงกระจอกที่คลุกคลีอยู่ในโลกใต้ดินทุกวัน ในมือถือมีดสว่างวาบ ยังมีคราบเลือดติดอยู่ด้วยซ้ำ
พอมืดอยู่ในมือ ท่าทางของพวกมันก็ฮึกเหิมกว่าเมื่อกี้เยอะเลย
รู้สึกว่ามีอาวุธในมือแล้ว ความสามารถก็พลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน
ก็ปกติพวกมันถืออาวุธ แค่พาพวกพ้องบุกเข้าไป ก็ฟันคนส่วนใหญ่ล้มลงกับพื้นได้แล้ว
พวกมันไม่เชื่อว่ากำปั้นของหลี่หย่วนเต้าจะแข็งกว่าอาวุธในมือของพวกมัน
“ยังไม่หนีอีก อยากตายนักใช่ไหม?”
หลี่หย่วนเต้าแววตาเย็นเยียบ พุ่งตัวเข้าไป ยกมือขึ้นมาทีละคน ๆ
กร๊อบ กร๊อบ~
เสียงกรอบแกรบดังขึ้นหลายครั้ง
หลังจากนั้นพวกคนที่บุกเข้ามา ก็ล้มลงกองกับพื้นทีละคนอย่างรวดเร็ว
คอของพวกมันถูกบิดหักอย่างแรง กลายเป็นมุม 90 องศา ดูแล้วน่าตกใจมาก
“คุณ…คุณเป็นพวกใช้กำลัง?”
ชายนิ้วกุดมองลูกน้องที่ถูกจัดการจนหมอบราบอยู่กับพื้น เบิกตาโพลง หวาดกลัวสุดขีด
หลี่หย่วนเต้า: “เมื่อกี้ฉันให้โอกาสแกมีชีวิตแล้ว แต่แกไม่เอาเอง อยากตาย!”
“บัดซบ!”
“แกกล้าทำฉัน!”
เห็นหลี่หย่วนเต้าจะเข้ามาทำอะไรเขา ชายนิ้วกุดพี่เทากลัวจนรีบควักอาวุธเด็ดออกมาจากตัว เล็งมาที่หลี่หย่วนเต้าแล้วเหนี่ยวไก: “ไปตายซะ!”
ปัง!
กระสุนตัดผ่านกลางคืน พร้อมกับแสงไฟวาบเดียวแล้วหายไป พุ่งเข้าใส่หลี่หย่วนเต้าอย่างแรง
เป๊ง!
เสียงใส ๆ ดังขึ้นกลางคืน
หลี่หย่วนเต้าใช้สองนิ้วหนีบกระสุนที่พุ่งมา เงยหน้ามองชายนิ้วกุดพี่เทา กล่าวเย็นชาว่า: “ของแบบนี้ ไม่มีผลอะไรกับฉัน!”
“บัดซบ…”
เห็นภาพรับกระสุนด้วยมือเปล่า ทำให้ชายนิ้วกุดพี่เทาหงายหลังนั่งจ้ำเบ้ากับพื้น ตาเบิกโพลง เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขาสบถออกมา แล้วพูดเสียงสั่นว่า: “คุณ…คุณเป็นจอมยุทธ์? คุณ…คุณ…”
ชายนิ้วกุดพี่เทากลัวแทบบ้า พูดไม่เป็นประโยค
แต่เขาตั้งสติได้เร็ว ว่าต้องเอาชีวิตรอด
ดังนั้นหลังจากหวาดกลัวไปหลายลมหายใจ ก็รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น วิ่งตรงไปที่ประตูโรงงานเผาขยะ
“ตอนนี้ถึงคิดจะหนี มันจะสายไปหน่อยไหม?”
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า คว้ามือกลางอากาศ ก็ดึงตัวชายนิ้วกุดพี่เทากลับมาได้