เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของฉินซู
หลี่หย่วนเต้าก็ได้แต่จนใจ
ความมุ่งมั่นและดื้อรั้นในการฝึกยุทธของเฉินเหยียนชีนั้น ต่อให้ใช้วัวสิบตัวลากก็คงไม่กลับมา
พวกเขาจะไปห้ามยังไง?
แล้วก็ผู้หญิงสมองกลวงอย่างเฉินเหยียนชีน่ะ ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง!
“ป้าฉิน ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูกับพี่ต้าเหว่ยจะลองหาทางดู...”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยเม้มปากแล้วปลอบ
เพิ่งพูดจบ
ตอนนั้นเองเฉินเหยียนชีก็ออกมาจากหอเก็บกลิ่นหอมพอดี
เห็นฉินซู เธอชะงักไปนิดหนึ่ง
“แม่ มาได้ยังไงคะ?”
เฉินเหยียนชีเดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อนลอย ลังเล และยังแฝงความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ สีหน้าซับซ้อนมาก
“เหยียนชี ลูก...ลูกผอมลงแล้ว แล้วก็ดำด้วย”
ฉินซูมองลูกสาวตรงหน้า เอ่ยด้วยความปวดใจ “เลิกฝึกยุทธ์นั่นเถอะ ลูกเป็นผู้หญิง จะฝึกทำไม?”
“แม่คะ หนูก็ต้องแข็งแกร่งขึ้น!”
เฉินเหยียนชีชำเลืองมองหลี่หย่วนเต้าข้าง ๆ กัดฟันตอบ สายตามุ่งมั่น
ฉินซูดึงมือเฉินเหยียนชีมาถือไว้ พูดอย่างอาทร “เหยียนชี ฟังแม่นะ ตอนนี้มันยุคไหนแล้ว ทุกวันนี้จะมีฆ่าฟันอะไรกันอีก? ตั้งใจเรียนให้ดี จบแล้วบริษัทก็ต้องให้ลูกรับช่วงต่อหรอกนะ! ถ้าถึงตอนนั้นลูกกลัวเรื่องความปลอดภัย พ่อกับแม่จะหาผู้แข็งแกร่งเก่ง ๆ มาให้ ตัวเองต้องเก่งทำไมกัน?”
“แม่ ไม่เข้าใจหนูเลย!”
อยู่ ๆ เฉินเหยียนชีก็สะบัดมือฉินซูออก ตื่นเต้นมาก
ฉินซูถอนใจอย่างจนใจ “แม่ไม่เข้าใจลูกตรงไหน? ลูกต้องรู้ไว้นะ ว่าตอนนี้ที่ลูกไปเรียนได้สบายใจ อยู่คฤหาสน์หรูกว่าคนอื่น ก็เพราะพ่อกับแม่สร้างมาทั้งนั้น ถึงตอนนี้ลูกจะฝึกยุทธ์ ถ้าไม่มีพ่อกับแม่หนุนหลัง ลูกจะไม่ต้องห่วงเรื่องปากท้องได้แบบนี้ไหม?”
“พวกคุณทำเพื่อผมจริงเหรอ?”
“พวกคุณทำเพื่อตัวเอง ผมเป็นแค่ของแถม!”
เฉินเหยียนชีตะเบ็งเสียงใส่ “พ่อกับแม่ก็เห็นแก่ตัวเหมือนกัน ไม่เคยคิดเลยว่าผมต้องการอะไร!”
ไม่เคยคิดว่าต้องการอะไร?
ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เห็นเคยขาดอะไรเลย?
ฉินซูอ้าปากค้าง งงไปหมด
หลี่หย่วนเต้าทนดูต่อไปไม่ไหว “เธอขอโทษป้าฉินเดี๋ยวนี้ การที่เธอตวาดใส่แบบนี้ มันไม่ควรที่สุด!”