หลี่หย่วนเต้ากลับมาที่บ้านสวนไป่เหอ ตอนนี้ก็เป็นช่วงหลังเที่ยงคืนแล้ว
ในวิลล่ามืดสนิท แต่หอเก็บกลิ่นหอมที่อยู่ด้านหลังกลับสว่างไสว
บนยอดหอเก็บกลิ่นหอม จีหงเหยียนนั่งขัดสมาธินิ่งราวกับเสาไม้
ข้างๆ ถ่านหินตาเดียวหมอบอยู่เงียบๆ
ภาพของหุ่นเชิดกับแมวดูกลมกลืนกันอย่างน่าประหลาด
ลานระหว่างวิลล่ากับหอเก็บกลิ่นหอม ได้ยินเสียงร้องตะโกนเบาๆ "ฮ่า ฮ่า" ดังมาเป็นระยะ
พร้อมด้วยเสียงกระทบพื้นดังแปะๆ และเสียงลมปราณจากหมัดที่แหวกอากาศเบาๆ
หลี่หย่วนเต้าเดินเข้าไปในลาน
พอดีเห็นเฉินเหยียนชีฝึกยุทธอยู่กลางหยาดเหงื่อ เธอสวมชุดฝึกที่รัดรูป เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เผยให้เห็นรูปร่างโค้งเว้าสมส่วนได้อย่างเต็มตา
ด้านข้าง
อวี๋เสวียนจีคอยให้คำแนะนำโดยไม่แสดงท่าทีรำคาญเลย
ที่ประตูหอเก็บกลิ่นหอม จูเก่อเสี่ยวเซี่ยพิงธรณีประตู ยกมือเท้าคางมองดูอยู่
แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าเด็กสาวคนนี้เริ่มปรือตา ดูเหมือนกำลังจะหลับแล้ว
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยกับอวี๋เสวียนจีถูกจี้หรานส่งกลับมา
ดูท่าจี้หรานจะทำตามคำสั่งของเขาแล้ว กลับไปยังตระกูลจี้ที่เมืองเหวินอู่แล้ว
"หลังเที่ยงคืนแล้ว ยังไม่นอนกันอีกเหรอ?"
หลี่หย่วนเต้าเดินเข้าไปในลาน พลางเอ่ยถามไปด้วย
อวี๋เสวียนจีเพิ่งรู้สึกตัว รีบลุกขึ้น: "คุณชายหลี่ ท่านกลับมาแล้ว"
"ฮึ!"
พอเห็นหลี่หย่วนเต้ากลับมา เฉินเหยียนชีก็ฮึดฮัดเบาๆ ไม่สนใจ เธอมองชุดที่แนบติดตัวจนเห็นเนื้อขาวโผล่ออกมา แล้วจึงพูดว่า "พี่อวี๋ ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ!"
พูดจบก็รีบวิ่งเข้าไปในหอเก็บกลิ่นหอม
เมื่อเห็นเช่นนั้น
หน้าผากของหลี่หย่วนเต้าก็มีเส้นดำผุดขึ้นมา
ผู้หญิงคนนี้ถือว่าหอเก็บกลิ่นหอมเป็นที่พักของตัวเองไปแล้วนะ!
ดูท่าเสื้อผ้าข้าวของคงย้ายมาแล้ว?
"อ๊ะ พี่ต้าเหว่ยกลับมาแล้ว!"
"จัดการเรื่องต่างๆ เสร็จแล้วเหรอ?"
ตอนนี้จูเก่อเสี่ยวเซี่ยตื่นแล้ว รีบเข้ามาใกล้
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะพยักหน้า: "จัดการเสร็จแล้ว! เธอเฝ้าอยู่ข้างๆ จนงีบหลับไป ทำไมไม่ฝึกด้วยล่ะ?"
"ฮึ่ม ฝึกยุทธน่ะเหนื่อยจะตายไป!"
"แล้วฉันก็รู้ตัวว่าไม่มีพรสวรรค์ ไม่อยากเสียเวลา"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยส่ายหน้า ยู่ปากอย่างจนใจ