“ขอบคุณนะ ที่ช่วยดูแลพวกเธอ”
หลี่หย่วนเต้ามองอวี๋เสวียนจีที่ผมยาวสีน้ำเงินเข้มคราหนึ่ง แล้วพยักหน้า “เรื่องพ่อแม่ของเธอ ถ้าต้องการให้ช่วย ก็บอกฉันได้เลย หากช่วยได้ ฉันจะทุ่มเทเต็มกำลัง”
เมื่อได้ยิน
ดวงตาของอวี๋เสวียนจีก็สว่างวาบขึ้นทันที นางโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “ขอบพระคุณคุณชายหลี่!”
มีผู้ฝึกบำเพ็ญเซียนที่แข็งแกร่งเช่นนี้มาช่วย ยังต้องกลัวหาแม่เจอหรือ?
ถึงหาไม่เจอ ภายหลังหากเจอปัญหาใหญ่หลวง ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะแก้ไขไม่ได้!
เฉินเหยียนชีตกลงจะกลับไปโรงเรียนอีกครั้ง หลี่หย่วนเต้าก็ไม่ต้องไปรับไปส่งจูเก่อเสี่ยวเซี่ยแล้ว
กว่าจะถึงสอบปลายภาคก็อีกหลายวัน ดังนั้นเขาจึงหมกตัวเข้ไปในห้องค่ายกลใต้ดินของเรือนไม่มีชื่ออีกครั้ง
หลายวันผ่านไป
ชั่วพริบตาเดียวก็ล่วงเลย
วันนี้หลี่หย่วนเต้าออกจากหอเก็บกลิ่นหอม เตรียมไปโรงเรียน
พอดีเขาได้รับสายจากอิชิฮาระ ซายามิ และ โทคุงาวะ ฮิเดโยชิ ในเวลาเดียวกัน
เดิมทีเขาคิดว่าจะมีข่าวดีอะไร
น่าเสียดาย
ทั้งสองเพียงแค่แจ้งข่าวให้เขาตามปกติ
โบราณสถานฟูจิยังคงไม่มีข่าวคราวใด ๆ ส่งมา พวกเขาได้ส่งคนออกไปตามหาข่าวลือและข่าวสารต่าง ๆ เกี่ยวกับโบราณสถานฟูจิ
รวมถึงเซียนผู้แข็งแกร่งที่อาจออกมาจากโบราณสถานฟูจิได้
เพียงแต่น่าเสียดาย ในสองเดือนที่ผ่านมา ไร้วี่แววใด ๆ
หลี่หย่วนเต้าไม่แปลกใจกับเรื่องนี้ เขาไม่ได้คาดหวังให้อิชิฮาระ ซายามิ และ โทคุงาวะ ฮิเดโยชิ หาทางเข้าโบราณสถานฟูจิที่ซากุระคุนิเจอ
ถ้าหาง่ายขนาดนั้น ก็ไม่ต้องรอให้เขามาค้นหาด้วยความยากลำบากหรอก
แต่ตอนนี้
เรื่องโบราณสถานฟูจิของซากุระคุนิ กลับไม่เร่งด่วนแล้ว
เขาตั้งใจจะไปดูที่โบราณสถานหย่งอั้นก่อน
หากหา ‘โทเค็น’ นั่นไม่เจอจริง ๆ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะทำลายค่ายกลของโบราณสถานหย่งอั้นทิ้งเสียโดยตรง!
ส่วนในนั้นจะตายไปสักสองสามคน เขาก็ไม่แยแส
โลกของผู้ฝึกบำเพ็ญเซียน กฎแห่งป่า หากตายก็คือตาย!
การฆ่าคน ก็แค่เรื่องปกติ ตายใคร หลี่หย่วนเต้าก็ไม่สนใจ
ถึงตอนนั้นโบราณสถานหย่งอั้นอาจพังทลายลงเพราะค่ายกลถูกบังคับให้พัง แต่ก็คงไม่ถึงกับถูกทำลายทั้งหมด
ของข้างใน น่าจะยังหลงเหลืออยู่ไม่น้อย
ถึงตอนนั้นเขาจะได้ดูว่า ในโบราณสถานนั้น หน้าตาเป็นอย่างไร