"เรื่องดีเหรอ?"
"ไอ้หมาชัง ตายยังไม่รู้ตัว!"
เหอกุ้ยฟางมองราวกับมองคนโง่ หัวเราะเยาะไม่หยุด
หลี่หย่วนเต้าสายตานิ่งเรียบ ตอบว่า "คนตาย พวกเขาไม่สนใจ นี่ไม่ดีเหรอ?"
เฉียนเสี่ยวซวงและเมิ่งหลงพวกนั้นถึงกับชะงัก ไม่เข้าใจคำพูดของหลี่หย่วนเต้าเอาเสียเลย
ตอนนี้พวกเขาอยู่ในช่วงเวลาความเป็นความตาย
ในฐานะคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเหอ เหอกุ้ยฟางทำได้ทุกอย่าง
ฆ่าคนก็ฆ่ามาไม่น้อย!
นับประสาอะไรกับพวกที่ไร้อำนาจไร้เส้นไร้ภูมิหลังอย่างพวกเขา ยิ่งไม่ออมมือแน่
หลี่หย่วนเต้ายั่วโมโหซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้ยังยิ้มได้อีก เฉียนเสี่ยวซวงและพวกยิ่งฉงน พลางใจร้อนยิ่งนัก
"ดี ดี ดี…"
"แกนี่มันไอ้อหังการที่สุด ไม่กลัวตายที่สุดที่ข้าเคยเจอ!"
เหอกุ้ยฟางหัวเราะทั้งโกรธ ๆ โบกมือใส่คนที่ยืนอยู่ตรงประตู "อาเหนียน หักขาสองข้างให้มัน ให้มันหมอบ สอนหมา! ถ้าไม่ยอม แกน่าจะรู้วิธีทำยังไงให้มันเป็นตายทั้งเป็น!"
"คุณชายเหอ ผมจะทำให้มันเป็นหมาพิการ เชื่อฟังเรียกคุณท่าน!"
ชายชุดสูทที่ยืนอยู่หน้ามือกำหมัดดังกรอบ เข้าใส่หลี่หย่วนเต้าทันที
คนผู้นี้มีระดับการฝึกฝนขั้นกลางของเน่ยจิ้น เฉียนเสี่ยวซวงและเมิ่งหลงพวกนักศึกษาวิทยาลัยายุทธที่เพิ่งเข้าถึงวุ่นจั้นนั้นห่างไกลกันนัก
ไม่ต้องพูดถึงประสบการณ์จริงและความโหดในการลงมือ ยิ่งต่างกันราวฟ้ากับเหว
ในสายตาพวกเขา ชายชุดสูทที่ชื่ออาเหนียนราวกับเสือร้าย พวกเขาล้วนต้องถอยออกมา
"หลี่หย่วนเต้า เร็ว หลบเร็ว…"
เฉียนเสี่ยวซวงได้สติ อยากกลับไปดึงหลี่หย่วนเต้าออกมา
แต่สิ้นเสียงเธอ
มือยังไม่ถึงตัวหลี่หย่วนเต้า ก็รู้สึกว่าตาพร่าไปวูบ
ชายชุดสูทที่เข้าใส่หลี่หย่วนเต้า เสื้อผ้ายังไม่ทันถูกแตะต้อง คนก็หายไปจากที่แล้ว
ได้ยินเพียงเสียงกระแทกทึบ
ร่างกำยำของชายชุดสูทก็กระแทกเข้ากับพื้นอย่างจัง
หลี่หย่วนเต้ายังนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา แต่เท้าข้างหนึ่งเหยียบหน้าอีกฝ่ายไว้ ทำให้ชายชุดสูทดิ้นไม่หลุด
เลือดกับฟันหักปนกันไหลออกจากปาก ส่งเสียงครวญครางร้องอย่างน่าเวทนาไม่หยุด