คุณชายหลัวแห่งสกุลหลัว หลัวเวย!
ตอนนี้ เป็นหมาของมันตัวหนึ่ง???
บ้าเอ๊ย ไม่อยากมีชีวิตแล้วรึไง!
กล้าพูดจริง ๆ!
ทุกคนในห้องส่วนตัวสูดลมหายใจเย็นเยียบอย่างแรง ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองไปที่หลี่หย่วนเต้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เมื่อครู่
หลี่หย่วนเต้าโอ้อวดเล็กน้อย คุยโวโอ้อวดจนเกินจริง อาศัยการผจญภัย ได้ก้าวสู่เส้นทางยุทธ บรรลุระดับการฝึกฝนเป็นยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่ง
เรื่องนี้
พวกเขายังพอเข้าใจได้
อย่างไรเสีย อายุเท่านี้พรสวรรค์เช่นนี้ มีคุณสมบัติที่จะโอหังจริง ๆ
แต่ ที่เบื้องหน้ากลับบอกว่าคุณชายใหญ่แห่งสกุลหลัวเป็นหมาของตัวเอง นี่มันโอหังเกินไปหน่อยแล้ว!
ไม่ นี่มันมากกว่าโอหัง!
เห็นชัด ๆ ว่ากำลังหาทางตาย!
สกุลหลัว เป็นหนึ่งในตระกูลระดับสูงของเมืองหยินซวง!
ภายในตระกูล ปรมาจารย์ยุทธอย่างน้อยก็มีถึงห้าคน!
ยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่งยิ่งไม่รู้ว่ามีเท่าไหร่!
กล้าเป็นศัตรูกับตระกูลระดับสูง เบื่อชีวิตแล้วหรือไง?
คิดว่าตัวเองเป็นคุณชายแห่งตระกูลสูงศักดิ์รึไง?
ต้องรู้ว่า เมืองหยินซวงใหญ่โต มีเพียงห้าตระกูลสูงศักดิ์!
แม้แต่ในอวิ๋นโจวทั้งหมด อิทธิพลที่มีพื้นฐานตระกูลสูงศักดิ์ก็มีไม่มาก!
ดังนั้นตระกูลระดับสูง จึงเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งยิ่งใหญ่มาก ไม่ใช่ตระกูลมั่งคั่งธรรมดาจะต่อกรด้วยได้
เวลานี้
เหอกุ้ยฟางที่หยิบโทรศัพท์ออกมาตกใจและโกรธจัด กัดฟันพูดว่า: "ไอ้หนู คำพูดนี้ของแกถ้าคุณชายหลัวได้ยินเข้า แกรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะอย่างประหลาดใจ ตอบว่า: "ผลจะร้ายแรงมากเหรอ? ฉันอยากรู้แล้วสิว่าจะเป็นยังไง! โทรเลย เรียกคุณชายหลัวของแกมา! ถึงตอนนั้น แกจะได้เห็นเขาตกใจจนคุกเข่าต่อหน้าฉันแล้วเห่าแบบหมา!"
"ดี ดี ดี..."
เหอกุ้ยฟางมองท่าทางพูดคุยยิ้มแย้มอย่างเป็นธรรมชาติของหลี่หย่วนเต้า ยิ่งรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เขาพูดติด ๆ กันว่า: "แกรอเถอะ!"
ถ้าไม่เห็นว่าฝีมือของหลี่หย่วนเต้าน่ากลัวเกินไป เขาคงอดไม่ไหวลงมือไปนานแล้ว