เหอกุ้ยฟางกับจื่อหานที่แต่งหน้าเข้มจัด ทั้งคู่พูดตอบโต้กัน คนหนึ่งทำหน้าทำตา อีกคนหนึ่งใบหน้าเขินอาย
เฉียนเสี่ยวซวงที่นั่งอยู่ตรงข้าม ต่อให้โง่แค่ไหน หรือไม่รู้เรื่องชายหญิงมากแค่ไหน ก็ฟังความนัยออกแล้ว
ใบหน้างามของนางแดงด้วยความโกรธอายจนแทบจะหยดเลือด
หมัดเล็กทั้งสองกำแน่นเข้าหากัน
ถ้าไม่ใช่เพราะเหอกุ้ยฟางอยู่ที่นี่ ป่านนี้คงจะซัดไอ้จื่อหานแต่งหน้าเข้มนั่นเละไปแล้ว
เพียงแต่
เหอกุ้ยฟางทั้งมีอำนาจและอิทธิพล ชอบรังแกคน ตอนนี้เกรงว่านางคงหนีไม่พ้นแน่ แถมยังลากให้เมิ่งหลงกับหลี่หย่วนเต้าพลอยซวยไปด้วย
คิดถึงเรื่องนี้
นางก็อดรู้สึกคับแค้นใจไม่ได้ น้ำตาคลอเบ้าสีแดง ร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบงัน
“หัวหน้าสาวโง่ เธอนั่งลงก่อน ฉันจัดการเอง!”
หลี่หย่วนเต้าตบบ่าของนาง แล้วไม่รอให้เฉียนเสี่ยวซวงได้สติ เขาเงยหน้าขึ้นมองจื่อหานที่แต่งหน้าเข้ม แล้วส่งเสียงอุทาน: “อ้าว... ดูเครื่องสำอางเธอสิ บวกกับเสื้อผ้าชุดนี้ เหมือนกับพวกที่คิดเงินเลยนะนั่น! คืนละเท่าไหร่?”
“ไอ้คนบ้านนอกเวรนี่ แกพูดอะไรนะ?”
จื่อหานแต่งหน้าเข้มสีหน้าเปลี่ยนทันที กรีดร้องขึ้นอีกครั้ง
“เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไง? ฉันบอกว่าเธอเป็นไก่! เหมือนกับไก่คิดเงินเปี๊ยบเลย!”
น้ำเสียงของหลี่หย่วนเต้าเย็นชาลงเล็กน้อย พูดว่า: “ปากทั้งสองข้างของเธอ เหม็นเน่าชะมัด เหม็นจะตายอยู่แล้ว! เธอรีบขอโทษเสี่ยวซวงเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะตีปากเหม็น ๆ ของเธอแตก!”
คำพูดนี้
ทำให้จื่อหานแต่งหน้าเข้มเบิกตากว้างทันที โกรธว่า: “ไอ้นังนี่ ไอ้คนบ้านนอกโง่! ไอ้ขี้ข้า! แกกล้ามาดูถูกฉัน แล้วยังกล้าข่มขู่ฉันอีก? แกรีบคุกเข่าลงซะเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นรอให้คุณชายเหอจับแกโยนลงแม่น้ำให้ปลากินเถอะ!”
“นี่ไง ปากนี่เหม็นแค่ไหน!”