ในร้านอาหารตะวันตกฮว่าปี้
เหล่าผู้ชมที่มุงดูความครึกครื้น ต่างคิดว่าหลี่หย่วนเต้าใกล้จบสิ้นแล้ว รอให้เขาปล่อยหลัวเวย แล้วคุกเข่าขอชีวิต
แล้วต้องเผชิญกับโทสะดั่งฟ้าผ่าของหลัวอันเหิง ไอ้หนุ่มนี่จะมีชีวิตรอดได้อย่างไร?
ทุกคนต่างตั้งตารอดูละครสนุก
แต่กลับเกิดพลิกผันสุดขีด กลายเป็นละครที่สนุกยิ่งกว่า!
หลัวอันเหิงกลับคุกเข่าลงตรงนั้น!
ไม่เพียงคุกเข่าให้ชายหนุ่มผู้นี้ ยังหวาดกลัวจนตัวสั่นพลางร้องขอชีวิตดังลั่น!
ใครบอกข้าที นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
เกือบทุกคนสมองช็อคไปหมด ต่างตกอยู่ในความงุนงง
พวกเขาต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อสายตากับภาพที่เห็นตรงหน้า
"ท่านปู่สามเป็นบ้าไปแล้ว?"
"หรือจำผิดคน?"
"บัดซบแล้วไอ้รุ่นพี่นั่น!"
หลัวเวยที่ยังถูกเหยียบอยู่บนพื้น ก็งุนงงจนลูกตาเบิกโพลง เหลือบตามองภาพท่านปู่สามของตนที่หวาดกลัวจนตัวสั่นคุกเข่าอยู่ ในหัวเขายุ่งเหยิงไปหมด
ส่วนจี้หลี่เฉิงกับหวงเจินลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตกใจจนตัวแข็งทื่อ หยุดนิ่งอยู่กับที่
พวกเขาค่อย ๆ ตระหนักถึงเรื่องน่าสะพรึงอย่างยิ่ง กระแสความเย็นวาบแล่นจากฝ่าเท้ากระจายทั่วร่าง ค่อย ๆ พุ่งขึ้นสู่กระหม่อม
ทั้งคู่ต่างหันไปจ้องมองหลี่หย่วนเต้าด้วยท่าทางกลไก ร่างกายสั่นเทาขึ้นตามมา
พวกเขาต่างตระหนักแล้วว่าครั้งนี้ไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่องอย่างยิ่ง!
ต่อให้ท่านสามแห่งตระกูลหลัว ตระกูลระดับสูงมา ก็ต้องคุกเข่าสวามิภักดิ์!
หรือว่า เบื้องหลังเขามีภูมิหลังที่ยากจะจินตนาการ?
หวงเจินลี่กับจี้หลี่เฉิงที่มองไปยังหลี่หย่วนเต้า ต่างคิดตรงกัน
"คุณชายหลี่เป็นใครกันแน่?"
ถานหลิงเองก็ถูกภาพที่หลัวอันเหิงคุกเข่าทำให้ตะลึงงัน
เธอเริ่มอยากรู้มากขึ้นถึงตัวตนของหลี่หย่วนเต้า
ทั้งพลังและภูมิหลังที่อีกฝ่ายแสดงออกมา ล้ำเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการ!
"แม่จ๋า พี่ชายคนนั้นเก่งจังเลย!"
"ถ้าเขามาเป็นพ่อของหนูได้ก็ดีสิ จะได้ปกป้องแม่ แล้วแม่ก็จะไม่ถูกใครรังแกอีก!"
เสี่ยวเฟิงเบิกดวงตากลมโตสวยงาม พูดเสียงเบา
ถานหลิงหน้าแดง รีบเตือน: "เสี่ยวเฟิง ต่อไปคำนี้ห้ามพูดพร่ำเพรื่อต่อหน้าคนนอกนะ! พี่ชายคนนั้นฐานะไม่ธรรมดา อย่าล่วงเกิน!"
"ค่ะ หนูรู้แล้ว"
เสี่ยวเฟิงทำหน้าเศร้าน้อย ๆ ก้มหน้าพูด