ถุงป่านที่บรรจุศีรษะมนุษย์เลือดโชก ทำให้แขกทุกคนในร้านอาหารหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ พากันหนีตายอลหม่านไปหมด
แม้แต่พนักงานในร้านจำนวนมาก ก็วิ่งไปหลบในครัวหลังร้าน ล็อกประตูแน่นหนา
ทุกคนล้วนหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว!
เป็นคนธรรมดาทั้งนั้น จะเคยเห็นภาพน่าสยดสยองเช่นนี้ที่ไหน!
เรื่องน่าสะพรึงกลัวแบบนี้ มีแต่ในหนังหรือทีวีเท่านั้นถึงจะเห็น!
ชั่วพริบตา
ในร้านอาหารตะวันตกก็เหลือเพียงหลี่หย่วนเต้า หลัวอันเหิง หลัวเวย และยอดฝีมือของสกุลหลัวอีกหลายคน
คนแกร่งสกุลหลัวหลายคน มองเห็นศีรษะมนุษย์ในมือชายร่างใหญ่ที่ปรากฏตัว ก็อดสูดหายใจลึกด้วยความหนาวเย็นไม่ได้
โดยเฉพาะอีกฝ่ายยังตะโกนท้าให้คนสกุลหลัวอยู่ต่อ แปดส่วนคงพุ่งเป้ามาที่พวกเขา!
เพียงแต่
เมืองหยินซวงที่กว้างใหญ่ไพศาล แทบไม่มีใครกล้าท้าทายสกุลหลัว
นอกจากหลี่หย่วนเต้าที่จู่ ๆ ก็โผล่มาเบื้องหน้านี้
ต่อให้สกุลหลัวจะมีศัตรูไม่น้อย แต่คนที่กล้ามาล้างแค้น ก็แทบไม่เคยปรากฏ!
คนตรงหน้านี้ เป็นใครกัน?
“ทีโถวจื่อ!”
แต่ในเวลานี้
เมื่อได้ยินชื่อทีโถวจื่อ หลัวอันเหิงกลับสะท้านไปทั้งร่าง หันกลับไปมองด้วยความตื่นตระหนก
ชายร่างใหญ่ที่หิ้วศีรษะผู้นั้น รูปร่างกำยำ ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครารกรุงรัง โดยเฉพาะใต้ดวงตาทั้งสองข้าง มีแผลเป็นลึกสะดุดตาอย่างยิ่ง
“เจ้าคือทีโถวจื่อ?”
“ยมทูตเก็บหัวผู้เลื่องชื่อแห่งแดนยุทธมืด?”
หลัวอันเหิงสูดหายใจลึกหลายครั้งติดต่อกัน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
แม้เขาจะถามเช่นนี้
แต่จากลักษณะภายนอกของอีกฝ่าย หลัวอันเหิงก็แน่ใจในตัวตนแล้ว
ในแดนยุทธมืด แม้คนอย่างทีโถวจื่อ ซึ่งมีวิถีโหดเหี้ยม ระดับการฝึกฝนถึงขั้นยอดปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติ แต่ก็ยังไม่ใช่ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุด
แต่อีกฝ่ายเก็บเกี่ยวศีรษะศัตรูโดยเฉพาะ
ทุกครั้งที่ลงมือ จะไม่มีวันตกหล่นศีรษะของผู้ที่เขาฆ่า!
เขานำศีรษะมาทำเป็นตัวอย่าง จัดแสดงเรียงราย
เล่าลือกันว่าศีรษะที่ทีโถวจื่อเก็บสะสมไว้ ไม่ถึงพันก็หลายร้อยแล้ว!
เห็นถึงความโหดเหี้ยมของอีกฝ่ายได้ชัด!
“เหอะ ๆ …”
“ดูท่าชื่อเสียงของข้า ก็ไม่ได้กระจอกเกินไป!”
“เจ้าจำได้ก็ดี!”