จะไม่ฆ่าเรา?
มือของจูเก่อเสี่ยวเซี่ยและเฉินเหยียนชีเต็มไปด้วยตุ๊กตาดินเหนียวที่กอดไว้เต็มอ้อมแขน ทั้งสองสาวงุนงงกับคำพูดของชายชราไปชั่วขณะ
ชายชราคนนี้ มีคนช่วยเขาแท้ ๆ แต่กลับพูดจาเสียดหูแปลกประหลาดออกมาได้
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยกะพริบตากลมโตสองข้าง แล้วฮึดฮัดว่า "คุณปู่คะ วิธีล้อเล่นของคุณนี่ช่างโดดเด่นจริง ๆ เลย! ของเราซื้อหมดแล้วค่ะ คุณรีบกลับบ้านเถอะนะ ไม่งั้นนั่งอยู่บนหิมะแบบนี้จะหนาวแข็งเอาได้"
"คุณปู่คะ เงินให้คุณแล้วนะ เก็บดี ๆ รีบกลับบ้านเถอะค่ะ"
เฉินเหยียนชีเองก็เร่งเร้า พลางแอบส่ายหัวถอนหายใจ
ชีวิตของคนชั้นล่างเธอก็พอรู้มาบ้าง ในสายตาของเธอ มันก็เหมือนตัวบุ้งในร่องน้ำ สุดแสนจะโหดร้ายและน่าสะพรึงกลัว
การใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมแบบนั้น เธอคิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะเอาชีวิตรอดได้ไหม!
ตุ๊กตาดินเหนียวที่ชายชราตรงหน้าขายอยู่นี้ รวมกันก็แค่ไม่กี่ร้อยถึงพันหยวน ยังไม่พอค่าครองชีพเธอแค่หนึ่งหรือสองวันด้วยซ้ำ!
ชายชรายกฝ่ามือซูบแห้งขึ้นมา โบกมือแล้วบอกว่า "ได้ตุ๊กตาดินไปแล้วก็รีบไปเถอะ! กระดูกคนแก่ยังแข็งแรงอยู่! จำไว้นะ เก็บมันไว้ดี ๆ สักวันพวกมันจะมีชีวิตขึ้นมา เหมือนสัตว์เลี้ยงตัวเล็ก ๆ ยังไงอย่างนั้น ถ้าต่อไปมันพาเจ้าสองคนมาหาคนแก่ล่ะก็ คนแก่จะตอบแทนพวกเจ้าอย่างดี!"
คำพูดนี้
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยและเฉินเหยียนชีเหลือบมองตุ๊กตาดินในอ้อมแขนโดยไม่รู้ตัว แววตาเต็มไปด้วยความฉงน
ในที่สุด เฉินเหยียนชีก็ขมวดคิ้วเรียว ชี้ไปที่ศีรษะ แล้วส่ายหัวเล็กน้อย
ความหมายชัดเจนดี ชายชราตรงหน้าอาจจะเป็นโรคสมองเสื่อมในคนชราแล้ว พูดจาสับสนวกวนไปมา
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยพลันรู้สึกสงสารชายชรายิ่งกว่าเดิม ฝืนยิ้มแล้วว่า "คุณปู่ช่างมีอารมณ์ขันจริง ๆ ค่ะ ดีจังเลยนะที่ยังเล่นตลกกับพวกเราคนหนุ่มสาวได้ ไม่เหมือนคนแก่คนอื่น ๆ มีแต่ท่าทางเคร่งขรึมกันทั้งนั้น จริง ๆ คุณไม่ต้องขอบคุณเราหรอกค่ะ ตุ๊กตาดินที่คุณทำนี่น่ารักดีจริง ๆ พวกเราชอบมาก"
"ตุ๊กตาดินมีปัญหา โยนทิ้งดีกว่านะ"
หลี่หย่วนเต้ามองไปทางทั้งสองแล้วพูดเสียงเบา
ใบหน้าของเฉินเหยียนชีแสดงความไม่พอใจขึ้นมาทันที "เสี่ยวเซี่ยชอบ นายชอบทำลายบรรยากาศคนอื่นตลอดเลยนะ?"
ในสายตาของเธอ