แค่สกุลลัวเล็ก ๆ ก็เป็นได้แค่ตระกูลระดับสูงศักดิ์ แล้วผู้นำตระกูลเก่าก็ถูกเขาฆ่าไปแล้ว!
หลี่หย่วนเต้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าหวงเจินลี่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน!
เดิมทีการกินข้าวครั้งนี้ ทุกคนอยู่กันอย่างสงบดี คุยกันให้เรื่องมันจบ ๆ ไป แก้ปัญหาให้เสร็จ หลี่หย่วนเต้าก็ขี้เกียจหาเรื่อง
แต่หวงเจินลี่กับจี้หลี่เฉิงดันอยากจะอวดเบ่ง หลี่หย่วนเต้าก็ไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนให้ทั้งคู่ได้จดจำ!
ให้พวกเขารู้ซะบ้าง ว่าคนเหนือคน ฟ้าเหนือฟ้าเป็นยังไง แล้วความรู้สึกสิ้นหวังแบบอวดเก่งไม่เข้าเรื่องแล้วโดนตอกกลับเป็นยังไง!
“หึ!”
“เวยเวยเทพอยู่แล้ว!”
“นั่นคือหนึ่งในชายที่เจ๋งที่สุดของข้าคนนี้ไง! ในฐานะคุณชายใหญ่ของสกุลลัว คำพูดของเวยเวย ก็เพียงพอจะเปลี่ยนชะตาชีวิตคนได้หลายคน!”
หวงเจินลี่เชิดคางที่กลืนไปกับลำคอขึ้นอย่างหยิ่งยโส “ถ้าแกไม่อยากตาย ตอนนี้มาหมอบกราบประจบข้าคนนี้ยังไม่สาย!”
ถานหลิงสีหน้าหนักใจ หันไปพูดกับหลี่หย่วนเต้าอย่างกังวลว่า “คุณชายหลี่ สกุลลัวเป็นตระกูลใหญ่ระดับตระกูลสูงศักดิ์ ฝีมือมีแต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าสมาคมหินดำ! แถมยังมีตระกูลสูงศักดิ์หนุนหลังอีก!”
“ในฐานะคุณชายของสกุลลัว ตัวตนของหลัวเวยนั้น น่าสะพรึงมาก! พวกเราไม่มีทางไปหาเรื่องได้ โดยเฉพาะเส้นสายของพวกเขาที่น่าทึ่งเกินไป อาจเชื่อมโยงไปถึงตระกูลสวรรค์เลยนะ!”
ตระกูลระดับสูง?
เชื่อมโยงถึงตระกูลสวรรค์?
ต่อให้เป็นตระกูลทัวป๋อเขาก็ยังเคยล้างมาแล้ว!
ตระกูลระดับสูงเล็ก ๆ นี่มันแค่เรื่องตลก!
หลี่หย่วนเต้าแอบเบะปากในใจ ไม่ได้ใส่ใจ กลับยังมองหวงเจินลี่ด้วยความสงสัยใคร่รู้ “ว่าแต่คุณชายหลัวเวยนี่ ไม่ใช่คนขี้เหร่รึไง? ถึงไปชอบหมูอ้วนแบบแกได้?”
“สารเลว!”
“แกกล้าเรียกข้าคนนี้แบบนี้? ฉันฉีกแกแน่!”
หวงเจินลี่ได้ยินว่าตัวเองถูกเรียกว่าหมู ก็ระงับอารมณ์ไม่อยู่ทันที โกรธจนจะกระโจนเข้าใส่หลี่หย่วนเต้า
เพี๊ยะ!
หลี่หย่วนเต้าตบกลับไปหนึ่งฉาด ส่งเธอกระเด็นไปไกลหลายเมตร
ร่างใหญ่โตเซไปเซมาอยู่พักหนึ่ง ถึงค่อย ๆ หยุดได้
ถ้าล้มจริง ๆ หลี่หย่วนเต้าก็ยังอดห่วงไม่ได้ว่าแผ่นเนื้อสะโพกใหญ่ยักษ์นั่นของอีกฝ่าย จะทุบพื้นเป็นรูใหญ่ไหม!