"แกร... แกเรียกใครว่ายัยอ้วน?"
"ใครแต่งตัวเหมือนมาเก็บเงิน?"
"คำพูดของแกหมายความว่าไง?"
หวงเจินลี่ถูกคำพูดของหลี่หย่วนเต้าจี้ใจดำเข้าให้ ถึงกับส่งเสียงแหลมกรี๊ด: "ถ้าแกไม่พูดให้ชัดเจน ฉันจะฉีกปากแก!"
หลี่หย่วนเต้าหาวหวอด เบ้ปาก: "ที่ฉันพูด แกเองก็รู้แก่ใจดีไม่ใช่รึไง? อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะ ฉันรับไม่ไหวจริง ๆ ฉันกลัว! แถมรูปโฉมของแกนั่น ต่อให้ยัดเยียดให้ฟรี ผู้ชายเป็นร้อยเป็นพันก็พากันสยองขวัญ! ยกเว้นก็แต่เขานั่นแหละ!"
สุดท้าย
หลี่หย่วนเต้าชี้ไปทางจี้หลี่เฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ความหมายไม่ต้องพูดก็รู้กัน
"แก... แก..."
จี้หลี่เฉิงหน้าเฒ่าแดงก่ำ เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว
ที่เขายอมคบกับหวงเจินลี่ ไม่ใช่เพราะหลงเสน่ห์ความงามของนางหรอกนะ
นางมันมีความงามตรงไหนกัน!
สาเหตุหลักก็เพราะหวงเจินลี่มีเงินมีอำนาจต่างหาก!
แถมผู้หญิงคนนี้ก็เก่งจริง ๆ ฝีไม้ลายมือสารพัดชนิดขั้นเทพถึงที่สุด ทำให้คนหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น!
นี่แหละที่ทำให้จี้หลี่เฉิงมองข้ามเรื่องรูปร่างหน้าตาไปเลย!
ยังไงเสียพอปิดไฟแล้ว มันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ!
ก็แค่ว่าความคิดในใจแบบนี้เป็นเรื่องหนึ่ง แต่พอถูกหลี่หย่วนเต้าเหน็บแนมเสียดสีต่อหน้าชัด ๆ แบบนี้ ความอัดอั้นตันใจและโทสะที่รุมเร้าในอกนั้น เขาเกลียดหลี่หย่วนเต้าจนอยากจะฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ!
ถ้าไม่ใช่เพราะสู้ไม่ได้ เขาคงพุ่งเข้าใส่ไปนานแล้ว!
"ไอ้หน้าไม่อาย!"
"แกกล้าเหน็บแนมข้าคนนี้รึ? ก็รอดูข้าคนนี้สั่งสอนแกให้หลาบจำซะ!"
หวงเจินลี่หน้าแน่นไปด้วยโทสะ จ้องเขม็งใส่หลี่หย่วนเต้าอย่างเคียดแค้น ในแววตาทั้งโกรธและเต็มไปด้วยความโลภ นางกัดฟันตวาด: "รอให้ข้าคนนี้พิชิตแกได้ก่อน แล้วแกจะได้รู้ถึงความเก่งกาจของข้าคนนี้ จะได้รู้ถึงเสน่ห์ของข้าคนนี้ จะได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าอยากหยุดแต่หยุดไม่ได้!"