เหอกุ้ยฟางสังเกตเห็นแววตาสังหารที่ดุดันยิ่งกว่าในนัยน์ตาของหลัวเวย
เขาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติ
แถมยังฮึกเหิมขึ้นไปอีก ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดว่า: "คุณชายหลัว ไอ้สวะชั้นต่ำแบบนี้สมควรถูกกำจัด! ไม่งั้นต่อไปถ้ามันกลับมาแก้แค้น กันไม่ไหวเลยนะ!"
"ใช่ ไอ้ขี้แพ้แบบนี้ ไอ้กระจอกต่ำช้าแบบนี้ ไม่ควรปล่อยให้มีชีวิต!"
จื่อหานที่แต่งหน้าจัดก็พูดเสริมขึ้นมาด้วย
"ดี ดีมาก..."
หลัวเวยคำรามลั่นอย่างต่อเนื่อง
ตึง!
เขาตบฉาดเข้าเต็มหน้าเหอกุ้ยฟาง จนอีกฝ่ายกระเด็นลงกับพื้น
จากนั้นก็กดตัวเขาไว้กับพื้น แล้วปล่อยหมัดรัวราวกับพายุฝนที่กระหน่ำซัดไม่ขาดสาย
เพียงชั่วพริบตา
เหอกุ้ยฟางก็กลายสภาพเป็นหน้าบวมเป่งราวกับหัวหมู!
ฟันทั้งปากหลุดร่วงเกลื่อนพื้น
ปากก็แหกปากร้องโหยหวนไม่หยุด!
เห็นว่าซัดพอสมควรแล้ว หลัวเวยก็ลุกขึ้นยืน แล้วกระทืบลงบนขาทั้งสองข้างของเหอกุ้ยฟางอย่างแรง
แก๊ก!
ขาทั้งสองข้างก็ถูกทำลายในพริบตา
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างคาดไม่ถึงนี้
ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์อึ้งงันไปหมด!
หลัวเวยไม่ได้บอกว่าจะช่วยออกหน้าให้เหอกุ้ยฟางพวกนั้นรึไง?
ทำไมพลิกฝ่ามือมารุมซัดเหอกุ้ยฟางเสียเองล่ะ!
สุดท้ายยังทำลายขาทั้งสองข้างอีกต่างหาก
"คุณชายหลัว นี่มัน..."
เหมียวจินเฟิ่งรู้สึกถึงลางร้ายอย่างแรง ตัวสั่นงันงก
ด้านข้างจื่อหานที่แต่งหน้าจัดก็ตกตะลึงจนหน้าถอดสีไปนานแล้ว
"อ๊าก..."
เนิ่นนานต่อมา หล่อนก็ส่งเสียงกรีดร้องแหลมออกมา แล้วผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัว พร้อมกับถามอย่างงุนงง: "ท่านหลัวเวย ท่านตีคุณชายเหอทำไม? ตีผิดคนรึเปล่า? ไอ้สวะนั่นต่างหากที่ข่มขู่เรานะ!"
เพี๊ยะ!
หลัวเวยหันหลังกลับมาตบฉาดเข้าเต็มหน้าจื่อหานที่แต่งหน้าจัดจนกระเด็นล้มลงกับพื้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ: "แกเรียกใครว่าสวะ? ให้พ่อคนนี้กระทืบหน้าแกให้เละก่อน!"
แก๊ก!
เขากระทืบลงไปอย่างแรงหนึ่งที ใบหน้าของจื่อหานที่แต่งหน้าจัดก็ผิดรูปไปในทันที มุมปากฉีกขาด จมูกแฟบ ใบหน้าโชกเลือด น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด
บนใบหน้าที่บิดเบี้ยวนั้น ยังมีแป้งหนาๆ หลุดร่วงลงมาอีกชั้นหนึ่งด้วย ดูมีชีวิตชีวาใช้ได้
ชั่วขณะหนึ่ง