"ไอ้น้องถึงกับไปยุ่งกับนมเล็กของตระกูล แล้วฉันจะกล้าไม่กลับมายังไง?"
"นายนี่มันควรตายจริง ๆ!"
จูซวี่ด่าออกมาด้วยความโกรธที่พูดไม่ออก
เรื่องที่ปั่นป่วนหลักศีลธรรมแบบนี้ เขาจูซวี่เกลียดชังและระแวงที่สุด
แน่นอน ในฐานะพ่อแก่ของเผ่าซีเจี่ยว ก็ย่อมเกลียดไม่แพ้กัน!
ผลก็คือ
จูหวย ไอ้น้องชายคนที่ 19 ผู้เป็นอัจฉริยะที่ดีที่สุดของเผ่าในร้อยปีนี้ กลับทำเรื่องกบฏเกินกาลเช่นนี้!
จูซวี่รู้สึกว่าหน้าตัวเองหายเป็นหมด!
แม้ตอนนี้เขาเหลืออยู่แค่ร่างวิญญาณเพียงดวงเดียวก็ตาม!
ฝั่งตรงข้ามจูหวยหน้ามืดคล้ายผืนน้ำ แตรเดียวบนหน้าผากกระพริบแสงสีฟ้าไม่หยุด
ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ปนความเหี้ยมเกรียมบางเบื้อง
แล้วเขาก็ด่าว่า "ถ้าฉันจับนายไปส่งให้พ่อ คงทำให้ท่านดีใจไม่น้อย! ส่วนเรื่องที่ฉันไปยุ่งกับนมเล็กนั่น ท่านย่อมไม่เชื่อหรอก! ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นฉันก็จะไม่มีทางให้นายได้พูดสักคำ!"
ได้ยินดังนั้น
สีหน้าจูซวี่ก็เปลี่ยนไป
การกลับมาครั้งนี้
เขาตั้งใจจะแอบพาหลี่หย่วนเต้าไปเอาผลผลึกวิญญาณ
ถ้าตอนนี้ไปเจอพ่อแก่เข้า อีกฝ่ายย่อมโกรธจัด บางทีอาจจัดการเขาซะก่อนเลยก็ได้
ระหว่างที่เขาลังเลอยู่
หลี่หย่วนเต้าด่าเย็น ๆ "ไสหัวไป! อย่ามาเสียเวลาฉัน!"
"นายอยากตายหรือไง!"
"ดู ๆ แล้ว นายนี่น่าจะเป็นศิษย์สำนักใหญ่สักแห่งสินะ?"
"มองแววแรกก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี พ่อคนนี้จะจับนายเสียก่อน!"
จูหวยตะโกนลั่น แล้วพุ่งเข้าหาหลี่หย่วนเต้าทันที
จูซวี่ที่เหลือแต่วิญญาณลอยนั้น เขาไม่แม้จะเอาใจใส่แล้ว
"เปรี้ยง!"
หลี่หย่วนเต้าเหวี่ยงฝ่ามือหนึ่งที ส่งจูหวยกระเด็นไปไกล ทุบเข้าไปลึกในอุโมงค์จนมองไม่เห็นร่าง
ไกล ๆ
ได้ยินแต่เสียงกรีดร้องของเขา กับเสียงคำรามที่หายใจถี่ผิดจังหวะว่า "รอให้ดูสิ พวกแกตายแน่! จูซวี่ นายกล้าพาพวกโจรเข้ามาในเผ่า นายกล้าทรยศเผ่า! ฉันจะไปฟ้องพ่อ..."
จนเสียงนั้นไกลออกไปจนเงียบหาย หลี่หย่วนเต้าถึงพูดเย็น ๆ "เพราะนายนำทางให้ เรื่องนี้ฉันจะไม่ฆ่าคนในเผ่านาย!"
"ขอบคุณท่านผู้อาวุโส!"
จูซวี่ถอนหายใจยาว คิดว่าถึงจูหวยจะน่าเกลียดแค่ไหน แต่ก็ยังเป็นสายเลือดแท้ ๆ
เขายิ้มแห้ง ๆ แล้วเอ่ยต่อ "ทำให้ท่านผู้อาวุโสขำเสียแล้ว!"