"ฉันน่ะกล้ามาตลอด!"
หลี่หย่วนเต้าหันไป จ้องไปที่ต้วนเจิ้งโฉว แล้วพูดเสียงเย็น "แต่ฉันคุยกับพี่สวีอยู่ นายมีสิทธิ์อะไรมาพล่าม? ถ้ายังไม่หุบปาก ฉันจะอัดนาย!"
ทันทีที่พูดจบ
ทุกคนตะลึง
หลี่หย่วนเต้าแสดงพลังระดับปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติ แถมพรสวรรค์ยังน่าทึ่ง
แต่ตอนนี้ดูจะเก๊กเกินไปหน่อย!
ต้วนเจิ้งโฉวที่ต้องเจอตอนนี้ คือประมุขของสมาคมมังกรสวรรค์ และยังเป็นยอดฝีมือระดับจอมยุทธ์อู่หวังขั้นสูงสุด!
แล้วยังกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ ไม่กลัวตายเหรอ?
ต้วนเจิ้งโฉวเองก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วอดหัวเราะทั้งที่โกรธไม่ได้ "ฮ่าๆๆ... ดีมาก! ไอ้หนู นายนี่มันไม่กลัวตายจริงๆ นายนี่มันบ้าจริงๆ! มีพลังหน่อย มีพรสวรรค์หน่อย แล้วคิดว่าทำตัวห่ามๆ ได้แล้วเหรอ? นายเก๊กบ้าบิ่นแบบนี้ ระวังจะล้มหัวทิ่ม!"
หลี่หย่วนเต้ายิ้มบางๆ ตอบ "ที่นายพูดมา ก็เหมือนกับที่ฉันจะพูดกับนายแหละ!"
"เฮ้อ จนกว่าจะเห็นโลงศพถึงจะเสียน้ำตาจริงๆ!"
ต้วนเจิ้งโฉวพ่นลมหายใจเย็น ส่ายหัวไม่หยุด "ตอนนี้ ดูบนหน้าให้เกียรติพี่สวี ข้าให้โอกาสนาย! ถ้านายยังอยากมีชีวิตอยู่ ก็เลิกเก๊กซะ แล้วคุกเข่าลง รอพี่สวีจัดการ นายยังมีทางรอด!"
หลี่หย่วนเต้ากลอกตา มองอย่างดูแคลน "คนที่เก๊กสุดๆ ในที่นี้ก็คือนายนั่นแหละ! ก่อนหน้านี้ที่สมาคมโรนิน ฉันถือว่าให้เกียรตินายแล้ว และก็ให้โอกาสนายแล้ว! แต่นายยังโผล่มาอีก แสดงว่าไม่กลัวตายจริงๆ! ตอนนั้นนายบอกว่าฉันลงมือแค่แสนเดียวใช่ไหม? งั้นฉันจะบอกให้นายรู้ว่า นายน่ะราคาแค่สองร้อยห้าสิบเอง!"
ใบหน้าเหี่ยวย่นของต้วนเจิ้งโฉวอดกระตุกอย่างแรงไม่ได้
แล้วเขาก็หัวเราะด้วยความโกรธซ้ำๆ "ฮ่า... สองร้อยห้าสิบงั้นเหรอ! เก่งนัก ก็ให้ข้าสนอง! จะให้นายรู้ว่าอะไรคือความสิ้นหวัง!"
เห็นต้วนเจิ้งโฉวเตรียมลงมือ
สวีหมิงเท่อรีบยิ้มห้าม "ประมุขต้วน เรื่องกระจอกแค่นี้ ต้องให้ท่านจัดการเองด้วยเหรอ? ไอ้หนูนี่ มอบให้สวีเองเถอะ! ถ้าท่านลงมือจริงๆ จะดูเสียศักดิ์ศรี แถมคนก็จะนินทาว่าท่านทิ้งเกียรติไปรังแกคนต่ำต้อย!"
"แหะๆ... เอาเถอะ ก็ให้พี่สวีละกัน!"
"คนหนุ่มนี่ก็เหลือแต่ปากดี!"
ต้วนเจิ้งโฉวหรี่ตา สะกดความโมโห แล้วผงกหัวยิ้มเย็น