"ครับ ๆ ๆ… ผมพาไป!"
"รุ่นพี่ ผมพาไป!"
สวีหมิงเท่อที่ถูกจับหิ้วขึ้นมาอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา พูดอย่างจนใจ
ในตอนนี้เขารู้ซึ้งถึงสิ่งที่เรียกว่ามดปลวกที่ถูกคนอื่นจับยำตามใจชอบ
ตัวเขาในสายตาอีกฝ่าย ก็เหมือนมดปลวกจริง ๆ!
ยังไงเขาก็เป็นถึงจอมยุทธ์ระดับอู่หวังนะ เคยโดนใครจับโยนจับเหวี่ยงเดินหิ้วแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
หลี่หย่วนเต้าโยนเขาลงบนพื้น พูดเสียงเย็น "งั้นก็พาไปดี ๆ! อย่าให้เสียเวลาฉัน! ไม่งั้น… ต้วนเจิ้งโฉวจะเป็นตัวอย่างให้แก!"
สวีหมิงเท่อไม่กล้าอืดอาดอีกต่อไป รีบวิ่งเหยาะ ๆ นำหน้าไปทันที
หลี่หย่วนเต้าตามหลังไปอย่างไม่เร่งรีบ
เห็นดังนั้น
เหเลิ่งอู๋เริ่นกับพวกอีกสองสามคนที่กำลังคุกเข่าหมอบอยู่กับพื้น ในที่สุดก็ถอนหายใจยาวออกมา การที่หลี่หย่วนเต้าไม่สนใจพวกเขา ไม่ถามความผิด เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด
ส่วนไม่ไกลออกไป
ชุยเฟิงรีบวิ่งตามหลี่หย่วนเต้าขึ้นมา "คุณชายหลี่ ให้ผมพาขับรถไปส่งไหมครับ"
"ไม่ต้อง!"
"นายกลับไปเถอะ!"
"ความช่วยเหลือของนายครั้งนี้ ฉันจำไว้!"
"มีอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอด!"
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ แล้วเดินต่อไป
ชุยเฟิงมีสีหน้าบ้าคลั่งด้วยความดีใจ ไม่กล้าพูดมาก "ขอบคุณครับคุณชายหลี่!"
พูดจบ เขาก็ขับรถออกไป
เยี่ยอู๋ฉิงและเย่หยุน สองตาหลาน ยืนนิ่งอยู่กับที่ครู่หนึ่ง
ในนั้นเยี่ยอู๋ฉิงตั้งสติได้เร็ว ตะโกนว่า "เร็วเข้า เก็บกวาดตรงนี้ให้เรียบร้อย! ถ้าตำรวจมา พวกแกห้ามปริปากพูดถึงคุณชายหลี่เด็ดขาด เรื่องหลังจากนี้ รอฉันกลับมาจัดการ!"
"เสี่ยวอวิ๋น ตามมา!"
"เราไปสำนักราชครูสวรรค์ด้วย คราวนี้ต้องไปขอบคุณคุณชายหลี่ให้ดี!"
เย่หยุนได้สติ รีบพยักหน้า แล้วรีบตามไปทางที่หลี่หย่วนเต้าและคนอื่น ๆ เดินไป
มาถึงหน้าประตูเขาสำนักราชครูสวรรค์ เยี่ยอู๋ฉิงกับเย่หยุนลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้ขึ้นไปบนเขา
"เสี่ยวอวิ๋น เรารออยู่ที่นี่เถอะ!"
เยี่ยอู๋ฉิงตัดสินใจ
เย่หยุนก็พยักหน้า "คุณตา เรารออยู่ที่นี่แหละค่ะ ถ้าเราขึ้นไป เกิดไปเสียเรื่องคุณชายหลี่จะแย่เอา!"
"ใช่ พวกเรารอ!"
เยี่ยอู๋ฉิงพยักหน้า ถอนหายใจ
ส่วนในเวลานี้
หลี่หย่วนเต้าตามสวีหมิงเท่อเข้าไปในสำนักราชครูสวรรค์เรียบร้อยแล้ว