"ผู้อาวุโส ไว้ชีวิตข้าด้วย!"
"ข้ายอมมอบ ข้ายอมคืนโทเค็นเดี๋ยวนี้!"
ผู้อาวุโสมั่วซางหน้าตื่นตระหนก รีบตะโกนรัว
ชีวิตน้อย ๆ ถูกหลี่หย่วนเต้าบีบไว้ในมือ พร้อมจะดับได้ทุกเมื่อ
พอเห็นสีหน้าหลี่หย่วนเต้าไม่ดี น้ำเสียงเย็นเยียบ เขาก็หวาดกลัวขึ้นมาทันที ไม่กล้าพูดจากยืดเยื้ออีก
พลิกมือ เขาก็หยิบของดำปื๊ดทั้งชิ้นออกมาจากตัว
หลี่หย่วนเต้าไม่คิดจะคว้าเอามา
ของชิ้นนี้คือกุญแจสำคัญที่จะให้เขาเข้าไปในโบราณสถานหย่งอั้นได้อย่างราบรื่น เพราะเขารอให้โบราณสถานหย่งอั้นเปิดเองตามธรรมชาติในครั้งหน้าอีกนานไม่ไหวแล้ว
แต่ทว่า มือเขาเพิ่งแตะต้องโทเค็นสีดำนั่น มันก็จู่ ๆ ระเบิดเปรี้ยง กลายเป็นเถ้าฝุ่นลอยละล่อง
ตัวผู้อาวุโสมั่วซางที่อยู่ในมือเขา ก็ระเบิดวาบในตอนเดียวกัน ร่างกลายเป็นเถ้าธุลีดับดิ้น
ทว่าวินาทีต่อมา กลับมีดวงจิตสายหนึ่งปรากฏขึ้น ณ ที่นั้นก็แยกเป็นสองสาย แล้วหันกลับ หนีไปไกลลิบ
ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในสองอึดใจเท่านั้น
หลี่หย่วนเต้าถึงกับอึ้งตะลึงไปเลย
"ทำลายร่างตัวเอง แยกดวงจิตออกเป็นท่อน?"
"สมกับเป็นสำนักเซียนที่ฝึกฝนวิญญาณและจิตวิญญาณ มีเคล็ดลับอยู่บ้าง"
"มรดกของสำนักพวกนี้ มีต้นกำเนิดจากโลกบำเพ็ญเซียนยุคโบราณของโลกมนุษย์หรือเปล่านะ?"
หลี่หย่วนเต้ามองดวงจิตสองสายของผู้อาวุโสมั่วซางหนีไปไกล ในใจหวาดหวั่นเล็กน้อย: "ก็เพราะแม้แต่ในโลกเซียนเสี่ยวหนานซาน ก็ไม่ค่อยมีเคล็ดวิชานอกรีตพวกนี้เท่าไหร่!"
พูดพลาง
สัมผัสจิตวิญญาณของเขาก็ตรึงดวงจิตสองสายของผู้อาวุโสมั่วซางไว้แน่นแล้ว
ดวงจิตสองสาย มองเผิน ๆ ไม่ต่างอะไรเลย อาจเป็นผู้อาวุโสมั่วซางทั้งคู่
ถ้าเป็นผู้ฝึกตนทั่วไป คงไม่รู้ว่าต้องตามดวงจิตไหนต่อแน่
แต่เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผู้อาวุโสมั่วซางนี่ หลอกหลี่หย่วนเต้าไม่ได้หรอก
เขามองออกในพริบตาว่าหนึ่งในนั้นคือของปลอม
เขาคว้าอากาศไกล ๆ บีบดวงจิตปลอมนั่นแตกกระจาย
เห็นภาพนั้น
ดวงจิตอีกสายที่กำลังหนีก็สะดุ้งแทบดับสลายกลางคัน
"เจ้านี่ มันตัวอะไรกันแน่..."
ผู้อาวุโสมั่วซางร้องเสียงหลงลั่น
ขณะเดียวกัน ดวงจิตเขาก็เริ่มก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาใหม่ช้า ๆ
"เขาเป็นผู้ฝึกตนระดับแก่นทองแน่นอน!"
"อย่างน้อยก็ระดับแก่นทองขั้นปลาย!"