ยันต์เซียน?
แค่นี้ยังไม่เข้าขั้นยันต์วิญญาณด้วยซ้ำ!
จางจื่อเจียนกลับมองเป็นสมบัติระดับยันต์เซียน!
หลี่หย่วนเต้ารู้สึกจนปัญญา
แต่เขายิ่งสงสัยว่าจางจื่อเจียนไปเอากระดาษยันต์นี่มาจากไหน เพราะดู ๆ แล้ว เห็นชัดว่าเป็นของที่พวกจอมเสน่ห์คุณไสยแห่งหนานหยางทำขึ้น
"พี่ อย่าให้มันตายง่าย ๆ นะ!"
"ต่อไปฉันจะให้มันเป็นหมาของฉัน เชื่อฟังทุกอย่าง ทำตามทุกคำสั่ง!"
"ให้ตายสิ ฉันจะให้มันรับทุกข์ทรมานไปชั่วกัปชั่วกัลป์!"
จางจื่อเฉียงตอนนี้ยิ่งบ้าคลั่งดีใจ ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด
จางจื่อเจียนพยักหน้า "วางใจ! ต่อไปมันก็อยู่ใต้อาณัติเราแล้ว! นายจะให้มันไปตายแทนเมื่อไหร่ก็ได้ จะให้มันไปแดกขี้เมื่อไหร่ก็ทำได้เช่นกัน!"
"ดี ๆ ๆ ..."
"พี่ ลองให้มันทำตามคำสั่งดู!"
จางจื่อเฉียงดีใจจนลิงโลด รีบเอ่ยปากทันที
จางจื่อเจียนหยิบกระดาษยันต์ขึ้นมา ตวาดใส่หลี่หย่วนเต้า "เดินมานี่ให้พ่อหน่อย!"
สิ้นคำพูดของจางจื่อเจียน หลี่หย่วนเต้าก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของไส้เดือนยางในร่าง ที่พยายามดิ้นรนให้หลุดจากห่อหุ้มพลังวิญญาณของเขา
แต่การดิ้นรนนั้นไร้ผล หลุดออกมาไม่ได้
"ของเล่นนี่ ก็น่าสนใจดีนะ!"
หลี่หย่วนเต้าคิดในใจอย่างแปลกใจ พลางเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวตามที่อีกฝ่ายสั่ง
ส่วนทัวป๋ออิ๋งที่อยู่ข้าง ๆ เองก็คุกเข่าด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวดิ้นรน หวงเหิงและหวงเจียอวิ๋นสองคนนั้นยิ่งยืนนิ่งค้างเป็นทื่อ
"ได้ผล จริง ๆ ด้วย!"
"ฮ่า ๆ ๆ ... เยี่ยมมาก เยี่ยมมาก!"
"พ่อคนนี้จะเอาคืน จะเอาคืนอย่างสาสม..."
จางจื่อเฉียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง น้ำตารื้นไหลออกมา
"น้องชายวางใจ ในเมื่อเราควบคุมพวกมันได้แล้ว จากนี้ไปพวกมันก็เป็นหมาอยู่ในกำมือเรา จะเป็นจะตาย เราชี้ขาด! แน่นอนว่ารวมถึงท่านอาเขยด้วย พวกเราจะทรมานมันด้วยกัน!"
จางจื่อเจียนหัวเราะเย็น "แต่ตอนนี้ฉันจะโทรหาพี่อาจื่อเป้าก่อน ให้เขารู้ว่าพวกเราจับคนได้แล้ว! ผลประโยชน์ที่ควรเป็นของพวกเรา จะให้น้อยไปไม่ได้!"
จางจื่อเฉียงรีบเสริม "ใช่ ๆ ๆ ... นั่นคือผลประโยชน์ของพวกเรา! ให้ตายเถอะ พวกเราทำงานเสี่ยงตายให้พวกเขา แต่ละเดือนได้แค่นิดเดียว! คราวนี้ ต้องรีดผลประโยชน์ให้หนัก ๆ สักที!"