เคร้ง~
หลี่หย่วนเต้ามองอาเป้าที่หมอบกราบอยู่บนพื้น ก่อนจะโยนกระสุนในมือลงพื้น สายตาจับจ้องไปที่จางจื่อเจียนที่ถือปืนสัจธรรมอยู่ฝั่งตรงข้าม พูดว่า “ไอ้เม็ดกู่ที่แกให้ฉันกิน ดูท่าจะไม่ได้ผลกับฉันเท่าไหร่นะ!”
“แก... แก...”
“เป็นไปได้ยังไง!”
“สามคนนั้นฉันควบคุมได้หมด ทำไมแกถึงไม่ได้รับผลกระทบ?”
จางจื่อเจียนที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงตั้งสติได้ ส่ายหัวรัว ๆ ตะโกนลั่น
ปืนสัจธรรมในมือของเขา ตอนนี้สั่นอย่างรุนแรง
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะพลางพูดว่า “ทำไมน่ะเหรอ? ถึงฉันบอกแก แกก็ไม่มีทางเข้าใจว่าฉันเป็นตัวตนแบบไหน! แกไม่สมควรมายุ่งกับฉัน และยิ่งไม่สมควรมาจับเพื่อนฉัน!”
คำพูดนี้
ทำให้จางจื่อเจียนนึกถึงภาพเมื่อครู่ที่หลี่หย่วนเต้าใช้มือเปล่ารับกระสุน
พลังของอีกฝ่าย เกินกว่าที่ตัวเองจะจินตนาการ!
เม็ดกู่ไร้ผลโดยสิ้นเชิง เมื่อกี้เขาก็แค่แกล้งทำ!
ปืนสัจธรรมในมือ ก็ไม่สามารถเป็นภัยคุกคามได้เลย!
นี่มันตัวตนน่าสะพรึงกลัวแบบไหนกัน?
ตัวเองดันไปหาเรื่องอีกฝ่าย!
และตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมทางพี่ใหญ่ตวนมู่ฉิงถึงให้คนมาสนใจหลี่หย่วนเต้า อาเป้าถึงได้บอกว่าต้องดึงตัวมาอย่างสุดกำลัง!
ถ้าตัวเองวางปืนตั้งแต่ทีแรก บางทีอาจมีโอกาสรอด?
ตอนนี้ ถ้าอีกฝ่ายจะฆ่าตัวเอง ตัวเองจะมีโอกาสไหม?
คิดได้ดังนั้น
มือของจางจื่อเจียนก็ยิ่งสั่นหนัก จนเกือบจะถือปืนสัจธรรมไม่อยู่แล้ว
“ขอ... ขอโทษ...”
“ฉันแค่อยากทวงศักดิ์ศรีให้ไอ้น้องชาย!”
“ไว้ชีวิตพวกเราสักครั้ง ปล่อยพวกเราไป ฉันจะให้ยาแก้...”
จางจื่อเจียนเอ่ยเสียงสั่น
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัวเล็กน้อย พูดว่า “ฉันให้โอกาสพวกแกแล้ว! แกมันเกินไป! เพื่อนฉันกับพ่อเธอ ถูกแกทรมาน เพื่อนฉัน เกือบถูกพวกแกหยามเกียรติ! แต่ละอย่าง ฉันให้แกตายเป็นพันเป็นหมื่นครั้งได้อย่างสบาย! เพียงแต่ว่า... สำหรับมดปลวกอย่างแก จะทรมานหรือจะฆ่า ก็รู้สึกไร้ความหมาย...”
“ก็แค่ไอ้พวกมดปลวกอย่างพวกแก ทำไมถึงชอบหาเรื่องใส่ตัวนักนะ?”
ได้ยินคำว่าตายท้ายสุด จางจื่อเจียนก็สะดุ้งสุดตัว
เดิมทีเขาคิดว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม แต่ตอนนี้ เขารู้ว่าตัวเองคิดผิด คิดผิดถนัด!
ตัวเองไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหา พวกตัวเอง เกรงว่าต้องตายแน่!