หลี่หย่วนเต้าที่ยืนนิ่ง ถูกจุดแดงหลายจุดเล็งเป้าหมายในพริบตา ทั้งหมดพุ่งไปยังจุดสำคัญบนร่างของเขา
เมื่อเห็นจุดแดงเหล่านั้น หลี่หย่วนเต้าก็แปลกใจ แต่สีหน้ากลับยังคงสงบนิ่งอย่างที่สุด
ไรเฟิลซุ่มยิงหนักเหล่านี้ สำหรับคนธรรมดาหรือแม้แต่จอมยุทธ์ ล้วนเป็นภัยคุกคามร้ายแรง แต่สำหรับเขาแล้ว มันไม่ต่างอะไรจากของเล่น
“ไอ้หนู ไม่ว่านายจะมาที่นี่ได้เร็วแค่ไหน หรือฝีมือจะเก่งแค่ไหน ถ้านายกล้าขยับสักนิด ฉันจะยิงนายให้เป็นรังผึ้งเดี๋ยวนี้!”
จางจื่อเจียนกัดฟันพูดพร้อมกับยิ้มเย็น
จางจื่อเฉียงที่ถูกคนหามและเผยท่าทีอ่อนแรง เตรียมจะข่มเหงหวงเจียอวิ๋น ดวงตาทั้งสองของเขาเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธ จ้องหลี่หย่วนเต้าด้วยความแค้นแล้วสบถว่า “ไอ้สวะ แกคุกเข่าลงให้พ่อคนนี้สิ คุกเข่าให้ข้าเดี๋ยวนี้! แกทำให้มือเท้าข้าใช้ไม่ได้ ทำให้ข้าต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนเตียงกับรถเข็น ข้าจะฆ่าแก...ไม่ ข้าจะให้แกตายทั้งเป็น! คุกเข่าเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นข้าจะให้แกทนทุกข์ทรมานไม่รู้จบไปทั้งชีวิต!”
ในสายตาของจางจื่อเฉียงแล้ว มีพลซุ่มยิงมากมายขนาดนี้ หลี่หย่วนเต้าไม่มีทางรอด และไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
“พี่หย่วนเต้า นาย...นายมาทำไม! รีบหนีไปเร็ว...”
หวงเจียอวิ๋นที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้ร้องไห้จนตาแดง ตะโกนว่า “ไม่ต้องห่วงเราแล้ว ไปเร็ว รีบหนีไป!”
หวงเหิงก็ขยับปากพูดอย่างอ่อนแรงว่า “น้อง...น้องชาย แกนี่...แกนี่ช่างโง่จริง ทำไมถึงมาช่วยพวกเราจริง ๆ...พวกมันมีปืน...มีคนเยอะ...แกเก่งแค่ไหนก็สู้ไม่ได้หรอก ไปเร็ว...”
หลี่หย่วนเต้ามองสองพ่อลูกแล้วส่ายหน้า “ลุงหวง เจียอวิ๋น พวกคุณลำบากเพราะผมต่างหาก! ครั้งนี้ผมต้องมา และเมื่อมาแล้ว ย่อมหนีไปไหนไม่ได้ ต้องช่วยพวกคุณออกไปให้ได้!”
“ฮ่า ๆ ๆ...”
“อาศัยแค่ความสามารถในการต่อสู้ คราวที่แล้วนายหาญกล้านักนะ!”
“ไม่เพียงแต่ฟันน้องฉันกับพวกจนเจ็บ ยังไปติดสินบนกรมตำรวจจนลอยนวลได้ นายนี่มันเก่งจริง ๆ”
จางจื่อเจียนกัดฟันพูดด้วยความโกรธ “มาตอนนี้ นายก็หาญกล้าต่อไปสิ!”