โทเค็นถูกทำลาย?
หลี่หย่วนเต้าหรี่ตาลง จ้องมองนักพรตวิญญาณลุกไหม้อยู่นาน จากนั้นพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้าเชื่อเจ้าไปก่อนก็ได้! ตอนนี้ข้าก็ไม่รีบไปโบราณสถานหย่งอั้นหรอก”
ตอนนี้การตามหานักพรตไร้แขนให้เจอ ตามหาฆาตกรที่สังหารพ่อแม่ให้เจอ แล้วแก้แค้นล้างหนี้แค้น นั่นต่างหากคือเรื่องสำคัญอันดับแรก!
ส่วนโบราณสถานหย่งอั้น ไว้ค่อยกลับไปดูทีหลังก็ไม่สาย
คิดได้ดังนั้น
หลี่หย่วนเต้าจึงยกมือขึ้นยิงตราประทับสัมผัสจิตวิญญาณใส่นักพรตวิญญาณลุกไหม้
เมื่อรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งที่ไร้รูปร่างฝังลึกลงในทะเลญาณ ใบหน้าอันเหี้ยมเกรียมของนักพรตวิญญาณลุกไหม้ก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
นี่มันตราประทับสัมผัสจิตวิญญาณ!
แล้วยังเป็นประเภทที่ทรงพลังมากด้วย!
เขารีบใช้สัมผัสจิตวิญญาณของตน พยายามจะลบมันออกไป
แต่ไม่นานก็พบว่า ไม่อาจสั่นคลอนตราประทับนั้นได้แม้แต่น้อย!
“อย่าเสียแรงเปล่าเลย!”
“ตราประทับสัมผัสจิตวิญญาณของข้า เมื่อประทับออกไปแล้ว ต่อให้เป็นเจ้า หรือแม้แต่ผู้ฝึกตนระดับเซียนปฐพีมา ก็ทำอะไรไม่ได้”
หลี่หย่วนเต้ามองดูการกระทำของนักพรตวิญญาณลุกไหม้อย่างเย็นชา “และหากเจ้ายังฝืนโจมตีตราประทับสัมผัสจิตวิญญาณของข้าอย่างต่อเนื่อง ข้าก็ไม่รับประกันว่าเจ้าจะระเบิดสลายหายไปตรงนี้เลยหรือไม่!”
พูดจบ
เขาก็ยกมือกดลงไปที่ก้อนหินข้างตัวนักพรตวิญญาณลุกไหม้
ตูม!
หินก้อนนั้นแหลกละเอียดเป็นผุยผงในทันใด
ฝีมือที่ทั้งพิสดารเช่นนี้ ทำให้นักพรตวิญญาณลุกไหม้ตาเบิกกว้าง
เพราะแม้แต่ตัวเขา จะตบหินให้แตกจากระยะไกลได้ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้หินก้อนใหญ่กลายเป็นผุยผงในความเงียบงันเช่นนี้ โดยไม่เกิดความผันผวนแม้แต่น้อย
ต่อให้เป็นปีศาจเฒ่าระดับเซียนปฐพี ก็ยังทำไม่ได้มั้ง!
“ท่านรุ่นพี่… ข้าน้อยไม่กล้าแล้ว!”
“ขอท่านรุ่นพี่ได้โปรดให้โอกาสข้าน้อยมีชีวิตอยู่ต่อเถิด!”
“ข้ามีอายุขัยเพียงห้าปี ข้าน้อยเพียงอยากกลับทิวเขาอสูรเมฆ ไปล้างแค้นในปีนั้น!”
นักพรตวิญญาณลุกไหม้คุกเข่าหมอบกับพื้น โขกศีรษะอ้อนวอนหลี่หย่วนเต้า
หลี่หย่วนเต้าพ่นเสียง “ถ้าจะฆ่าเจ้า ข้าก็คงไม่ประทับตราลงในทะเลญาณของเจ้าแล้ว ดังนั้นนี่คือการให้โอกาสเจ้ามีชีวิต”
“ขอบพระคุณท่านรุ่นพี่ที่เมตตา!”