"โอ๊ย นี่มันก็เพราะคุณชายเหอตามใจดิฉันทั้งนั้นแหละค่ะ!"
"ถูกคุณชายเหอเอ็นดู เอ็นดูเข้าไป ความน่าหลงใหลทั่วร่างก็เลยแผ่ออกมาเอง แน่นอนว่าย่อมดึงดูดพวกผู้ชายน่ารังเกียจพวกนั้น!"
จื่อหานที่แต่งหน้าแต่งตาจัดเต็มบิดเอวเล็กน้อย พร้อมกับยกนิ้วก้อยขึ้น แล้วใช้มือปิดปากหัวเราะคิกคักอย่างกระตุ้งกระติ้ง
แววตาอดไม่ได้ที่จะชำเลืองไปทางเมิ่งหลง ในดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
เพียงแต่
ท่าทางเสแสร้งนั้น หลี่หย่วนเต้ามองแล้วอยากจะอ้วกเอาข้าวที่กินเมื่อคืนออกมา
เมิ่งหลง แกไม่คุกเข่าลงอีก!
เหมียวจินเฟิ่งซึ่งชำนาญในการอ่านสีหน้าคน รีบตวาดเมิ่งหลงในทันที
เมิ่งหลงสะดุ้งโหยงไปทั้งตัว หัวเข่าแทบจะกระแทกลงพื้น
หลี่หย่วนเต้าคว้าตัวเขาไว้ได้อีกครั้ง แล้วขมวดคิ้วพูดว่า "ฉันบอกแล้วไงว่าจะจัดการให้ กลัวอะไร? อีกอย่างนายนี่ รสนิยมมีปัญหาจริงๆ! ผู้หญิงขยะแบบนี้ นายยังจะมองอีก? ไม่เห็นต่างอะไรกับไก่ในตรอกดอกไม้แดงใต้แสงเทียนเลย!"
"อา..."
"ไม่ใช่นะ ไม่ใช่นะ! ผมว่าเธอดูดีมากเลยนะ ก็เลยแอบมองไปหลายที..."
เมิ่งหลงรีบโบกมือปฏิเสธ หน้าแดงก่ำส่ายหัว ดูตื่นตระหนกไม่รู้จะทำอย่างไร "ใครจะไปรู้... ว่ามีเจ้าของแล้ว แล้วยังก่อเรื่องเดือดร้อนมาอีก!"
"หย่วนเต้า นายอย่าเอาไฟไปสุมน้ำมันอีกเลย!"
"รีบให้เมิ่งหลงขอโทษซะ ไม่งั้นเรื่องใหญ่แน่!"
เฉียนเสี่ยวซวงรีบพูดกับหลี่หย่วนเต้าอย่างร้อนรน
แต่ทว่าในตอนนี้
จื่อหานที่แต่งหน้าจัดจ้านกลับมองมาอย่างเดือดดาล แล้วตะโกนขึ้นว่า "ไอ้ขี้แพ้ เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?"
"ฉันบอกว่าเธอเป็นกะหรี่!"
หลี่หย่วนเต้าพูดตรงๆ อย่างจริงจังมาก
"ไอ้ขี้แพ้ แกกล้าดูถูกฉันแบบนี้!"
"ฉันจะเอาแกตาย!"
จื่อหานที่แต่งหน้าเข้มข้นลุกพรวดขึ้นมานั่งไม่ติด พร้อมตะโกนลั่น แล้วหันไปพูดกับเหอกุ้ยฟางอย่างฉุนเฉียว "ที่รัก ฉันจะเอาพวกมันโยนลงแม่น้ำหยินซวงให้ปลากิน!"
"ได้ๆๆ... อย่าเพิ่งโกรธไปเลย เดี๋ยวคุณชายคนนี้จัดการพวกมันให้เอง!"
"เราไปทีละคนเลย!"
เหอกุ้ยฟางยิ้มบางๆ เอามือบีบแก้มของจื่อหานที่แต่งหน้าจัด แล้วเลื่อนสายตาไปที่เมิ่งหลง "ถ้าผมจำไม่ผิด ไอ้ต้าวซื่อบื้อคนนี้สินะที่จ้องดูคุณ?"