สองหมื่นปี!
มีชีวิตอยู่มาสองหมื่นปี!
เหนือล้ำจนฟังไม่ขึ้น!
ในห้องส่วนตัว ทุกคนรวมทั้งเฉียนเสี่ยวซวงและเมิ่งหลงต่างก็ตะลึงงันกับคำพูดของหลี่หย่วนเต้า
ในสายตาของพวกเขา
ปากของหลี่หย่วนเต้าเหมือนก๊อกน้ำที่ปิดไม่สนิท พูดอะไรไร้เหตุผลไปหมด
ใครจะมีชีวิตอยู่ได้สองหมื่นปี?
ขนาดเซียนยังรับไม่ไหวเลยมั้ง!
เรื่องเหนือจริงขนาดนี้ ขนาดคนขี้โม้ทั่วไปก็ไม่กล้าโม้ออกมา!
“ฮ่าๆ...”
“ขำจะแย่แล้ว!”
“พิลึก พิกลจริง ๆ!”
“มิน่าล่ะไอ้เมิ่งหลงหมอนี่ ใจกล้าแต่ไม่กล้าทำ ถึงได้มาสนิทกับนายตั้งแต่ตอนมัธยมต้น นี่มันคบคนดูที่หน้าตาจริง ๆ เลยนะ!”
เหมียวจินเฟิ่งหัวเราะเสียงดังลั่น ส่ายหัวไม่หยุดพลางพูดว่า “ก่อนหน้านี้นายยังอวดเก่งบอกว่ากินข้าวในห้องส่วนตัวเทียนจุนอีก ฉันเกือบเชื่อแล้วเชียว! สุดท้ายโดนจับโป๊ะตบหน้าแล้วยังไม่รู้จักสำนึกอีก ตอนนี้ยิ่งเหนือจริงไปกันใหญ่ ยังบอกว่าตัวเองมีชีวิตอยู่มาสองหมื่นปี!”
“เจ๋ง! ต้องยอมรับว่านายนี่มันเจ๋งจริง! ไม่แปลกใจเลยที่มีความกล้าพูดว่าคุณชายคนนี้เป็นตัวอะไร! ดี ดีมาก!”
“เอาล่ะ ตอนนี้นายกับเมิ่งหลงมารวมกัน คุกเข่าเรียกข้าว่าท่านปู่สักสองสามที! ไม่อย่างนั้นคืนนี้พวกนายอย่าหวังจะได้เดินออกจากตำหนักทะยานฟ้าไป!”
พูดมาถึงตรงนี้
สีหน้าของเหมียวจินเฟิ่งก็แสดงออกถึงความเหี้ยมเกรียม
ในเมืองหยินซวง เขายังไม่เคยถูกดูหมิ่นเหยียดหยามแบบนี้มาก่อน
ขนาดคุณชายตระกูลใหญ่ ๆ ยังนับเขาเป็นถึงพี่น้อง!
หลี่หย่วนเต้าพูดประโยคเดียวว่า ‘นายเป็นตัวอะไร’ ทำเอาเขาแทบระเบิด!