เมื่อเห็นฉู่หยางลงจากรถ
ถานซ่วย ในฐานะลูกน้องคนสนิทตั้งแต่ครั้งอดีต รีบวิ่งเข้าไปหา
"พี่หยาง มาแล้วเหรอ!"
ถานซ่วยยิ้มแย้ม แต่แววตายังแฝงความเคารพยำเกรง
"สวัสดีพี่หยาง!"
เหลียงเจิ้น หวงเหวิน และเว่ยเหลียงหลง เองก็ไม่กล้าทำวางโต ต่างก็เอ่ยทักทายก่อน
แม้แต่เหอเหม่ยอวี้ ก็ยังต้องไว้หน้า ยิ้มพลางพูด "ฉู่หยาง เพื่อนร่วมชั้น รอเธออยู่นะ!"
เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้
หม่าเสี่ยวปี้เกาหัว เขินจนไม่รู้จะวางตัวอย่างไร
เขาหันไปมองหลี่หย่วนเต้า เห็นคนหลังยังไม่ขยับ เขากัดฟัน แล้วก็ยืนอยู่ที่เดิม
แต่ถานซ่วยกลับสังเกตเห็นทั้งสองยืนนิ่ง เขาก็โมโหขึ้นมา: "พวกแกสองคน โง่หรือเปล่า เห็นพี่หยางมาแล้ว ไม่รู้จักมาทักทาย!"
"พี่เต้า..."
หม่าเสี่ยวปี้เอ่ยอย่างประหม่า
หลี่หย่วนเต้าโบกมือให้เขา แล้วหันไปหาถานซ่วย พูดเยาะว่า: "เสียใจด้วย ฉันไม่มีปัญญาไปเป็นหมาคอยรับใช้ใคร!"
"หืม?"
ฉู่หยางได้ยินคำนี้ คิ้วก็ยกขึ้น มองมาทางหลี่หย่วนเต้า
ถานซ่วยเดือดขึ้นทันที: "เชี่ยเอ๊ย..."
"ถานซ่วย อย่าใจร้อน!"
"พวกเราก็เพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น"
เหอเหม่ยอวี้รีบเข้าไปห้าม ปลอบว่า: "นายก็รู้ หลี่หย่วนเต้าเรียนเก่ง เอาแต่ใส่ใจเรื่องเรียน นิสัยเขาเป็นแบบนี้ เย็นชาไม่ค่อยชอบทักทายใคร..."
"เขารู้ว่าพี่หยางมา..."
ถานซ่วยยังคงทำหน้าไม่ยอมและเดือดดาล
"ช่างเหอะ นายจะเอายังไงกันแน่!"
"ฉันเคยได้ยินว่าเขาเป็นที่สองของเอ็นทรานซ์เมื่อปีที่แล้ว?"
ฉู่หยางส่ายหน้า พูดว่า: "ฉันกับเขาไม่สนิท ถึงเขามาทัก ฉันก็ไม่มีเวลาตอบ แต่เช้านี้... ดูเหมือนมีคนคิดหาเรื่องนะ!"
คำนี้
ดึงความสนใจของถานซ่วยกับคนอื่น ๆ มาในทันที
"พี่หยาง เกิดอะไรขึ้น? มีไอ้โง่บังอาจมามีนกับนายเหรอ?"
ถานซ่วยทิ้งเรื่องหลี่หย่วนเต้ากับหม่าเสี่ยวปี้ไปแล้ว รีบถามฉู่หยาง
ฉู่หยางส่ายหน้า ตอบเย็น ๆ: "ไม่ใช่! แค่มีคนไปสารภาพรักกับเมียฉัน! มันหาเรื่องตาย!"
พูดจบ
ฉู่หยางก็เหลือบมองไปทางหม่าเสี่ยวปี้อย่างตั้งใจ
ถานซ่วยกับพวกที่อยู่ข้าง ๆ ตกตะลึง ใครมันบ้าจี๊ กล้าไปหมายปองเมียพี่หยาง?
ตอนนี้หม่าเสี่ยวปี้ก็อึ้งไปเหมือนกัน
ในใจเขาแอบรู้สึกไม่ดีขึ้นมา รู้สึกว่าสิ่งที่ฉู่หยางพูดเหมือนจะหมายถึงเขา?