"ท่านอา ทำไมต้องคุกเข่าให้เขาด้วย!"
"เขามองชีวิตคุณเหมือนเศษหญ้า ไม่สมควรให้คุณคุกเข่าให้!"
หลี่หย่วนเต้าก้าวเข้าไป จะดึงหลี่หว่านให้ลุกขึ้น
แต่หลี่หว่านไม่ยอมลุกเด็ดขาด ส่ายหน้าพูดว่า "หย่วนเต้า ฟังที่อาแล้วกัน! หลังพ่อแม่ของลูกจากไป อาก็สาบานไว้แล้วว่าจะให้ลูกมีแต่ความสงบสุขตลอดไป! ต่อให้อามีข้าวแค่คำเดียวก็จะแบ่งให้ลูกครึ่งหนึ่ง! ลูกอย่าเพิ่งใจร้อนไปเลย คุณทวดของลูกก็ถือว่าเคยช่วยชีวิตลูกไว้เหมือนกันนะ!"
"นั่นไม่ใช่ช่วยผม!"
"แค่เล็งไขกระดูกของผม!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้าเสียงเย็น
หลี่หว่านปลอบต่อ "หย่วนเต้า ลูกฆ่านายอำเภอไป คุณทวดของลูกก็อุตส่าห์ไปขอร้องคนอื่นมานะ! เราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน ถ้าตีกันขึ้นมาจริง ๆ มันจะดูเป็นยังไงล่ะ? แล้วอีกอย่าง อาก็เต็มใจที่จะเสียสละตัวเองเพื่อรักษาคุณทวดของลูก! ถ้าขาดเขาไป ตระกูลซูก็จะเสื่อมถอยลง! มีแต่ตระกูลซูที่เข้มแข็ง เสี่ยวเสี่ยวกับพ่อของลูกถึงจะได้อยู่ดีกินดีมากขึ้น"
คำพูดนี้
ทำให้ไป๋จงกั๋วกำหมัดแน่นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เขาแอบโทษตัวเองว่าไร้ความสามารถ
"แม่ หนูไม่อยากอยู่ตระกูลซู หนูจะกลับบ้าน เรากลับบ้านกันเถอะ!"
"หนูไม่ให้แม่บริจาคไขกระดูก!"
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวร้องไห้เดินเข้ามา ดึงหลี่หว่านพลางส่ายหน้าไม่หยุด
"แม่ตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าใครก็ห้ามไม่ได้!"
หลี่หว่านเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วมองไปที่หลี่หย่วนเต้า "หย่วนเต้า ลูกจะฟังอาพูดไหม? ถ้าไม่ฟัง ตอนนี้อาก็จะตายให้พวกแกดู!"
"อา คุณ..."
หลี่หย่วนเต้าทำอะไรไม่ได้จนถอนหายใจ ยิ้มขมขื่นเอ่ยว่า "ถ้าผมแก้ปัญหาเรื่องสุขภาพของเจ้าแก่นี่ได้ ก็ไม่ต้องปลูกถ่ายไขกระดูกแล้วใช่ไหมครับ?"
"หือ หย่วนเต้า ลูกมีวิธีหรือ?"
หลี่หว่านร้องเสียงหลง
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวเองก็มองมาด้วยความดีใจ "พี่หย่วนเต้า พี่มีวิธีจริง ๆ หรือคะ?"
"หย่วนเต้า ถ้ามีวิธีจริง ลองทำดูไหม?"
ตอนนี้ไป๋จงกั๋วก็เงยหน้าขึ้นมามองเช่นกัน
แน่นอนว่าเขาไม่อยากต้องเสียหลี่หว่านไป ภายในใจก็เจ็บปวดอย่างสาหัส
แต่พออยู่กินกันมามากกว่าครึ่งชีวิตแล้ว เขาก็รู้นิสัยของหลี่หว่านดี ว่ามีความหนักแน่นเด็ดขาดมาก ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ขนาดเขายังห้ามไม่ได้เลย