"นายจะเอายังไงกันแน่"
"ถ้าไม่เห็นแก่ที่ป้าฉันมีสายเลือดตระกูลซู ฉันคงถล่มคฤหาสน์ซูของนายราบเป็นหน้ากลองไปแล้ว!"
หลี่หย่วนเต้าจ้องเขม็งดั่งคมมีด มองซูซานช่านพลางตวาด
ไอ้เด็กเวร อวดดีไร้ขีดจำกัด!
ซูซานช่านเดือดดาลอยู่ในอก แต่เขาก็เข้าใจนิสัยหลี่หย่วนเต้าดีแล้ว เพื่อโอกาสริบหรี่ที่จะรักษาอาการผิดปกติของไขกระดูกตัวเองได้ เขาจึงข่มอารมณ์โกรธแล้วพูดว่า "เช่นนั้นข้าขอยอมถอย!~ เสี่ยวหว่านจะอยู่ที่ตระกูลซู เสี่ยวเสี่ยวกับจงกั๋วสามารถเข้าออกตระกูลซูได้อย่างอิสระ! อยากไปไหนก็ไป เป็นแบบนี้ได้ไหม"
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเย็น "นี่เรียกกักบริเวณชัดๆ!"
หลี่หว่านเอ่ยขึ้นในตอนนี้ "หย่วนเต้านะ ไม่เป็นไรหรอก! ปู่ทวดของหลานก็เพื่อหลาน ถึงขั้นไปอ้อนวอนคนอื่น! ป้าอยู่ที่ตระกูลซูดีๆ ก็ไม่เห็นจะมีอันตรายอะไรนี่ ถ้าหลานมีวิธีรักษาอาการไขกระดูกของปู่ทวดได้จริงๆ ก็สบายใจไปทำเถอะ!"
ฟังคำนี้แล้ว
สีหน้าหลี่หย่วนเต้าจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ในเมื่อป้าเป็นคนขอร้องเอง เขาก็ไม่สะดวกจะทำอะไรให้มันดูแย่เกินไป
เขามองไปทางซูซานช่าน พลางหัวเราะเย็น "งั้นเพิ่มอีกหนึ่งเงื่อนไข! ถ้าฉันสามารถแก้ปัญหาบนตัวนายได้เรียบร้อย ป้าของฉันกับพวกเขาต่อจากนี้ไปในตระกูลซู ต้องมีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจเด็ดขาด! เรื่องนี้คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"
ซูซานช่านไม่คิดแม้แต่จะลังเล ตอบตกลงทันที "ถ้าเจ้ารักษาอาการของข้าได้สำเร็จจริงๆ ย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว! เงื่อนไขนี้ ข้าตกลงเอง!"
แต่เงื่อนไขแบบนี้
กลับทำให้สมาชิกตระกูลซูหลายคนถึงกับเบิกตากว้าง สีหน้าเร่งร้อน
ถ้าหากให้หลี่หย่วนเต้ารักษาอาการป่วยของซูซานช่านได้จริง หลี่หว่านที่เดิมเป็นแค่ลูกสาวนอกสมรส ต่อไปเกรงว่าจะกลายเป็นหนึ่งในผู้กุมอำนาจตัวจริงของตระกูล!
แบบนี้จะเป็นอย่างไรไปได้
ให้ลูกสาวนอกสมรสขี่คอ!
ไม่มีใครทนได้!
แต่เมื่อท่านผู้อาวุโสซูซานช่านรับปากอย่างไม่อิดเอื้อน บรรดาสมาชิกตระกูลซูในห้องประชุมมากมาย ต่างก็อ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครกล้าคัดค้าน
การออกหน้าคัดค้าน อาจต้องเผชิญโทสะร้ายแรงของซูซานช่าน