แม่ลูก?
ไอ้โรคจิตน่าขยะแขยง?
บ้าเอ๊ย!
นังเฉินเหยียนชีสมองบอด เอาแต่คิดอะไรสกปรกๆ แบบนั้น!
หลี่หย่วนเต้าฟังคำด่าจากปลายสาย ตอนแรกก็อึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าก็ค่อยๆ ถมึงทึงขึ้น
เขาอยากจะด่ากลับไปให้สาแก่ใจ แต่สายก็ถูกตัดไปแล้ว
ด้วยเหตุนี้
หลี่หย่วนเต้าจึงหงุดหงิดมาก อยากโทรกลับไปเพื่ออธิบาย และเพื่ออบรมสั่งสอนนังสมองบอดนั่นเสียหน่อย
แต่ผลคือ
เบอร์เขาถูกอีกฝ่ายบล็อกซะแล้ว
คราวนี้
หลี่หย่วนเต้าหน้าดำคร่ำเครียด!
เขาไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด
แต่กลับกลายเป็นตัวร้ายสุดชั่วในสายตาของเฉินเหยียนชี ไม่รู้จะพูดยังไงจริงๆ!
“หรือจะโทรไปหาลุงเฉินดี?”
หลี่หย่วนเต้าขมวดคิ้ว แต่ไม่นานก็ส่ายหน้า แล้วล้มเลิก
เขากลัวยิ่งอธิบายยิ่งไม่เข้าใจ!
รอกลับไปแล้วค่อยว่ากันจะดีกว่า
แล้วตอนนั้น
ใครจะต้องกลิ้งออกจากบ้านสวนไป่เหอก็ไม่แน่
เพราะตอนนั้น
บ้านสวนไป่เหอน่าจะอยู่ในชื่อเขาแล้ว
คิดว่าจวินมั่วเสียน่าจะจัดการเรื่องบ้านไปได้เกือบเสร็จแล้ว
พอกลับไปแล้ว เฉินเหยียนชีจะรู้ว่าคนที่ต้องกลิ้งออกจากบ้านคือตัวเอง หน้าตาจะเป็นยังไง?
แต่ก่อนถึงตอนนั้น
ขอรักษาอาการบาดเจ็บให้ป้าฉินให้ดีก่อน
วางสาย
เสี่ยวเฟิงที่อยู่ข้างๆ อ้าปากเบาๆ “พี่คะ เมื่อกี้หนูพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า เลยทำให้พี่โกรธ?”
เธอเริ่มรู้ความแล้ว ดูออกว่าสีหน้าหลี่หย่วนเต้าไม่ค่อยดี
ถานหลิงฝั่งตรงข้ามก็รีบถาม “คุณชายหลี่ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?”
“คุณถัง ไม่มีอะไรหรอก แค่เจอคนโง่ๆ คนหนึ่ง พูดไม่รู้เรื่อง ทำอะไรไม่ได้เลย”
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัว แล้วยิ้ม “เรากินข้าวต่อเถอะ ผมยังไม่ได้ลิ้มรสเต้าหู้อ่อนของดีเลย!”
“ใช่ๆ เรารีบกินข้าว!”
“พี่ รีบชิมเต้าหู้อ่อนนึ่งฝีมือแม่หน่อย!”
“พี่เป็นผู้ชายคนแรกที่ได้กินเต้าหู้อ่อนนึ่งของแม่นะ!”
เสี่ยวเฟิงลงมือคีบเต้าหู้อวบอิ่มให้หลี่หย่วนเต้าอีกหลายชิ้น พร้อมพูดอย่างภาคภูมิใจ
คำพูดนี้
หลี่หย่วนเต้าฟังแล้วรู้สึกแปลกใจมาก เขาอดมองถานหลิงไม่ได้ คิดในใจว่าลูกสาวของอีกฝ่ายเก็บมาจากไหนหรือไงนะ?
ไม่อย่างนั้นเขาจะกลายเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้กินเต้าหู้อ่อนของอีกฝ่ายได้ยังไง!
ตอนนี้ใบหน้าสวยของถานหลิงแดงระเรื่อ รู้สึกว่าคำพูดของคนทั้งคู่ชักจะไม่ค่อยถูกต้อง