เมื่อเห็นเหอปัวส่งเสียงสบถและทำท่าทางอวดดีไม่หยุดปาก หลี่หย่วนเต้าก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
เขามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า “จือหม่าเนี่ยซานโถวนี่ เป็นของพวกนายแน่เหรอ? ฉันไม่อยากเสียเวลาเลย พวกนายบอกราคามาเถอะ! ฉันจะจ่ายเงิน!”
หลี่หย่วนเต้าไม่อยากเสียเวลากับมดปลวกพวกนี้ และยิ่งไม่อยากลงมือด้วยซ้ำ
เว้นแต่ว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง อยากหาที่ตายจริงๆ!
“ฮ่าๆๆๆ…”
เหอปัวเห็นหลี่หย่วนเต้าท่าทีสุขุมเยือกเย็น ทำเหมือนจะใช้เงินสะสางเรื่องนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่น แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามว่า “ไอ้หนู ดูท่าทางแกนี่ ทางบ้านคงรวยน่าดูสินะ? ได้เลย! 10 ล้าน! เอาเงิน 10 ล้านมา วางของไว้ แล้วก็ไสหัวไปได้!”
“ไม่งั้นล่ะก็ เรื่องนี้อาจไม่ใช่แค่แกจะเสียอวัยวะไปไม่กี่ชิ้นแล้ว!”
10 ล้าน?
เงินแค่นี้เขาพอจ่ายไหว!
จือหม่าเนี่ยซานโถวในมือ ก็สมราคานี้จริงๆ!
หลี่หย่วนเต้าหรี่ตาลง หันกลับไปมองเจ้าไอ้อ้วนหัวขี้กลากกับหนูผอม ก่อนกล่าวเสียงเย็นว่า “พวกแกไปขโมยของพวกเขามา แล้วยัดใส่มือฉันงั้นเหรอ?”
สีหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบร้อนเอ่ยปากว่า “เปล่า! ไม่ใช่เลย! พวกเราแค่เดินผ่านมา จะไปขโมยของได้ยังไง? สายน้ำจิงหงเป็นเขตของพวกพี่ปัว พวกเราแค่หลงเข้ามา ก็เป็นความผิดของพวกเรา! ส่วนของในมือแกน่ะ มันก็คือของที่แกขโมยไปชัดๆ!”
“พวกแกไม่ยอมรับ? แล้วยังบอกว่าเป็นฉันขโมยอีก?”
“ช่างเถอะ ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่ามันเป็นของไม่มีเจ้าของแล้วกัน!”
หลี่หย่วนเต้าเบะปาก ไม่อยากเสียเวลาพูดไร้สาระกับของเสียสองคนนี้ เขาหันกลับไปมองเหอปัวแล้วกล่าวว่า “เมื่อเป็นของไม่มีเจ้าของ ฉันว่าพวกนายก็ไสหัวไปได้แล้ว! อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลา!”
“ฮ่าๆ… ไอ้หนู แกนี่แม่งใจกล้าดีจริงๆ นะ!”
เหอปัวตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็โกรธจัดจนหัวเราะออกมา แล้วกล่าวว่า “แกรู้ไหมว่าสายน้ำจิงหงเป็นเขตของใคร? มันเป็นของสมาคมหินดำพวกเรา! ไปสืบดูในเมืองหยินซวงก็ได้ ทั้งโลกใต้ดินอันกว้างใหญ่นี้ มีใครบ้างไม่กลัวเรา? ต่อให้เป็นคนธรรมดา ก็ยังรู้จักชื่อเสียงกิตติศัพท์ของสมาคมหินดำพวกเรา!”
“แต่ฟังจากสำเนียงแกแล้ว แกไม่ใช่คนเมืองหยินซวงสินะ? ใครให้ความกล้าแกมา?”