"พ่อแกคือจีกัง?"
"พ่อฉันยังเป็นหลี่กังเลย!"
หลี่หย่วนเต้าเบะปาก พลางหัวเราะเย็น "แกยังรีบไปเตรียมของมาเถอะ ไม่งั้นพวกแกน่ะ ไม่เห็นอยู่ในสายตาฉันเลย! แล้วก็ ควรเป็นยาวิเศษที่ทำให้ฉันพอใจด้วย!"
"ไม่อย่างนั้น ไม่ใช่แกลงมือกับฉัน แต่ฉันจัดการพวกแกทั้งหมด!"
คำพูดนี้
ทำให้จีเหยียนจือถึงกับอึ้งไป
เขาเป็นถึงรองประธานสมาคมหินดำผู้ยิ่งใหญ่ ตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีใครกล้าข่มขู่เขาแบบนี้
ในเมืองหยินซวง ผู้คนส่วนใหญ่ที่ได้ยินชื่อของเขา ล้วนหวาดกลัวจนตัวสั่น แทบทุกคนคุกเข่าต่อหน้าเขา!
เจ้านี่ตรงหน้า ไม่เพียงไม่กลัว ยังข่มขู่เขาเสียเอง!
ช่างน่าประหลาดใจนัก!
ดูท่าไอ้หมาตัวนี้ คงเป็นบ้านนอกมาจากหลิ่วเจียง ไม่รู้จักชื่อเสียงของข้า!
ในเมืองหยินซวง เขาเป็นถึงลูกคุณหนูอันดับต้นๆ ใครกล้าขัดใจเขา?
"แกจะลงมือกับข้า?"
"ฮ่าๆ... น่าหัวเราะจริงๆ!"
"แกคงไม่คิดว่ามีฝีมือหน่อยๆ แล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจได้หรอกนะ?"
"ไอ้ไม่รู้ตาย!"
จีเหยียนจือเดือดดาลขึ้นมา ตวาดใส่สองปรมาจารย์ระดับเสวียนจิ่งที่อยู่ข้างๆ "จับตัวมันให้ข้า!"
สิ้นคำ
คนที่ยืนอยู่ข้างจีเหยียนจือก็พุ่งเข้าโจมตี
กร๊อบกร๊อบ~
หลี่หย่วนเต้าสาวมือสองข้าง คว้าคอทั้งสองคนไว้ ออกแรงเพียงเบาๆ ก็หักคอโยนทิ้งลงคูน้ำข้างทาง
"นี่คือทุนอวดดีของแก?"
"ขยะ!"
หลี่หย่วนเต้าปัดมือ เอ่ยอย่างเหยียดหยาม "มีไพ่ตายอะไรก็งัดออกมาให้หมด! ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่ให้โอกาส!"
เหอปัวกับพวกพ้องพากันยืนอึ้ง ตาโตด้วยความหวาดกลัว
จีเหยียนจือเองก็ผงะถอยหลังไปหลายก้าว
เขามองหลี่หย่วนเต้าด้วยความหวาดหวั่น ตกตะลึง "ข้าดูผิดไป! ฝีมือเจ้า ถึงขั้นเป็นปรมาจารย์ขั้นภูมิ! ไม่น่าเลยถึงได้โอหังนัก!"
เขาตกใจจริงๆ!
หนุ่มอย่างหลี่หย่วนเต้า ฝีมือถึงขั้นปรมาจารย์ขั้นภูมิ มองทั่วเมืองหยินซวง แทบไม่มีสักกี่คน
บางที คงมีแต่สามตระกูลสวรรค์เบื้องบน ที่มีลูกหลานรุ่นหลังผู้มีพรสวรรค์น่าสะพรึงเช่นนี้!
ต่อให้เป็นสำนักยุทธ์ชั้นยอดทั้งอวิ๋นโจว ก็คงไม่มีศิษย์ที่มีพรสวรรค์สูงส่งเช่นนี้สักกี่คนกระมัง!