ก้าวผ่านพายุทรายที่โหมกระหน่ำ
เพียงไม่กี่นาที
เบื้องหน้าก็ส่งคลื่นพลังแห่งการต่อสู้บ้าคลั่งมา เสียงคำรามกึกก้องดังลั่น ตามด้วยเสียงฉีกกระชากของการปะทะเนื้อหนัง และมีเสียงกรีดร้องเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ
"ท่านผู้อาวุโส นั่นพวกอาชิคางะ โยตะกำลังสู้กับอสูรกายแห่งนี้!"
"อาจจะเป็นอสูรกายที่เฝ้าไม้ไฟศพก็ได้"
มิยาซากิ ทัตสึอิสีหน้าย่ำแย่ สูดลมหายใจเย็นเยียบ
เพิ่งพูดจบ
เบื้องหน้าก็ดังเสียงคำรามของอาชิคางะ โยตะดังลั่น "อย่าถอย! ลุยเลย! สู้กับมัน! ต้องฆ่าสัตว์เดรัจฉานนี่ให้ได้ แล้วเอาไม้ไฟศพมา! นี่แหละคือกุญแจให้บรรพบุรุษทะลวงสู่ขั้นต่อไป!"
ครืน ๆ ๆ~
การต่อสู้ข้างหน้ายิ่งดุเดือดบ้าคลั่ง พายุทรายตลบฟุ้งพล่านไปทั่ว
เมื่อเผชิญพายุทรายที่พัดโหมโดยรอบ หลี่หย่วนเต้ากลับไม่สะทกสะท้าน เขาถามด้วยความสงสัย "บรรพบุรุษตระกูลอาชิคางะ เตรียมทะลวงขั้นแล้วหรือ?"
"ท่านผู้อาวุโส บรรพบุรุษตระกูลอาชิคางะเป็นยอดฝีมือขั้นสูงสุดของระดับเทพมานานแล้ว!"
"ตลอดหลายปีมานี้ปิดด่านมาตลอด"
"เดิมคิดว่าอายุขัยใกล้หมด อาจนั่งสมาธิดับขันธ์แล้ว แต่ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ตระกูลอาชิคางะปล่อยข่าวว่า บรรพบุรุษของพวกเขากำลังบุกทะลวงสู่ระดับเซียนในตำนาน—ขั้นสร้างฐาน!"
มิยาซากิ ทัตสึอิสีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง กล่าวเสียงต่ำ "ดูเจตนาของอาชิคางะ โยตะแล้ว กุญแจที่บรรพบุรุษอาชิคางะจะบุกทะลวง ก็คือไม้ไฟศพตรงหน้าแล้ว!"
ขั้นเซียน?
หลี่หย่วนเต้าแอบเบะปากในใจ รู้สึกขบขันมาก
ขั้นสร้างฐานนั้น เป็นแค่การเข้าสู่ประตูที่แท้จริงของเส้นทางฝึกบำเพ็ญเซียนเท่านั้น
ยังห่างไกลจากสิ่งที่เรียกว่าเซียนเป็นไหน ๆ!
บำเพ็ญเพียรมาสองหมื่นปี หลี่หย่วนเต้ายังทะยานสู่สวรรค์ไม่สำเร็จ ยิ่งไม่รู้ว่าสิ่งที่เรียกว่าเซียนนั้นมีตัวตนแบบไหน
เป็นผู้ไร้ตาย เทียมฟ้าดินหรือไม่?
หลี่หย่วนเต้าก็ยังหาคำตอบไม่ได้
เซียนที่แท้จริง ช่างเป็นสิ่งที่ผู้ฝึกบำเพ็ญเซียนโหยหาเพียงใด!
"ดูท่าแล้ว ยอดฝีมือตระกูลอาชิคางะที่ปรากฏที่นี่ ก็เพื่อตามหาสมุนไพรวิญญาณมาให้บรรพบุรุษบุกทะลวง"
หลี่หย่วนเต้ากล่าวเสียงเรียบ