ยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่ง!
ตอนนี้
ซ่งไท่และหลี่ต้าไคต่างจ้องมองหลี่หย่วนเต้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง ลูกตาแทบถลนออกมา
ชายร่างใหญ่สองคนที่ลงมือก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นสูงสุดของเน่ยจิ้น
ทั้งสองร่วมมือกัน แม้แต่ยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่งทั่วไปยังต้องระมัดระวัง
แต่ตอนนี้
ทั้งคู่บุกเข้าใส่หมายเอาชีวิต แต่เพียงพริบตาเดียวก็ถูกหลี่หย่วนเต้าเตะกระเด็นด้วยเท้าข้างละคน
อย่างน้อยก็ต้องเป็นขั้นสูงสุดของระดับเสวียนจิ่งขั้นต้น!
“แม่งเอ๊ย นาย... นายเป็นยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่ง!”
หลี่ไห่เฟิงที่ถูกหลี่หย่วนเต้าบีบคอ ร้องอุทานออกมาอย่างยากลำบาก สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงสุดขีด
ตอนนี้เขาถึงได้รู้ตัวว่าตนเองเตะโดนแผ่นเหล็กเข้าแล้ว
ตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมก่อนหน้านี้ถึงถูกหลี่หย่วนเต้าเตะกระเด็นได้ง่ายดายนัก
อีกฝ่ายคือยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่งนี่หว่า!
ต่อให้มีร้อยคนอย่างเขา ก็ไม่พอให้อีกฝ่ายนับศพ!
หลี่ต้าไคตั้งสติได้ ถอนหายใจแล้วพูดว่า: "ท่านเป็นใครกัน? ปล่อยลูกชายฉันลง! ไม่งั้น..."
"ไม่งั้นอะไร?"
"หรือจะลงมือด้วย?"
หลี่หย่วนเต้าจ้องมองอย่างเย็นชา พูดว่า: "ก่อนหน้านี้แค่สั่งสอนเล็กน้อย ก็ให้โอกาสเขาแล้ว แต่ยังกล้าลงมืออีก"
สีหน้าหลี่ต้าไคเริ่มไม่สู้ดี ตวาดว่า: "ท่าน ที่นี่เป็นเขตอิทธิพลของสมาคมจูเทียนของเรา ท่านอย่าอวดดีเกินไปนัก..."
"สมาคมจูเทียน?"
"พวกแกตั้งสมาคมอะไรแบบนี้ ฉันดีดนิ้วเดียวก็ทำลายได้!"
หลี่หย่วนเต้าตอบอย่างเรียบเฉย
แต่พอพูดจบ
หลี่ต้าไคก็ระเบิดอารมณ์ทันที: "ท่านนี่มันบ้าระห่ำจริงๆ!"
เขาพุ่งเข้าใส่ กระโจนหมายเข้าโจมตีหลี่หย่วนเต้า
"ต้าไค อย่า เขารู้จักกัน!"
ซ่งไท่ได้สติ รีบร้องห้าม
แต่มันสายเกินไปแล้ว
หลี่หย่วนเต้ายกเท้าเตะใส่หลี่ต้าไคที่พุ่งเข้ามา
เสียงดังตึง
หลี่ต้าไคลอยกระเด็นกลางอากาศ กระแทกเข้ากับแปลงดอกไม้ไม่ไกลนัก กลิ้งไปหลายตลบกว่าจะหยุด
พรวด!
เลือดสดกระอักออกมา หลี่ต้าไคหน้าซีดเผือด กว่าจะฮึดเงยหน้าขึ้นก็ผ่านไปครู่หนึ่ง: "ท่าน... ท่านคือขั้นสูงสุดของระดับเสวียนจิ่ง? นี่มันเป็นไปไม่ได้!"
หลี่ต้าไคก็เป็นยอดฝีมือขั้นต้นของระดับเสวียนจิ่งนะ!
ต่อให้เจอขั้นกลาง ก็ยังพอรับมือได้บ้าง