เสียงกรีดร้องและคำด่าทอที่ดังมาจากชั้นล่าง ทำให้หลี่หว่านและไป๋จงกั๋วต้องรีบวิ่งลงบันไดไป
เสียงเมื่อครู่ แค่ฟังก็รู้ว่าไป๋จงหลางและอีกสองคนกลิ้งตกบันไดลงไป
ถึงจะเป็นแค่บันไดชั้นสอง แต่สามคนนี้กลิ้งลงไป ต่อให้ไม่ตาย อย่างน้อยก็ขาหักได้ง่ายๆ
“พี่หย่วนเต้า พวกเขาคงไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม?”
“หึ แต่เมื่อกี้ปากผู้หญิงคนนั้นมันร้ายกาจเหลือเกิน ให้มันตายไปเลยดีกว่า!”
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวก็วิ่งมาที่ประตู พลางพูดอย่างหัวเสีย
หลี่หย่วนเต้ายิ้มบางๆ “เราลงไปดูกันเถอะ! เธอพูดถูก ผู้หญิงคนนั้นปากร้ายเกินไป ตกบันไดก็ดีแล้ว จะได้เป็นบทเรียน!”
เรื่องที่ของถูกเอาไปนั้น หลี่หย่วนเต้าไม่ได้ใส่ใจนัก พวกของพวกนั้น เขาหามาได้ทุกเมื่อ
แต่ของขวัญที่ได้มาแล้ว ป้าและครอบครัวกำลังดีอกดีใจ ไป๋จงหลางและพวกกลับย้อนคืนมาหยิบคืนไปอีก เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก!
และคำพูดเมื่อครู่ของจินทังลี่ ยังทำให้ป้าหลี่หว่านต้องอับอาย หลี่หย่วนเต้าพลันโกรธขึ้นมา ต้องสั่งสอนผู้หญิงคนนี้ให้หลาบจำ!
มาถึงข้างล่างอย่างรวดเร็ว
ตอนนั้นไป๋จงหลางและไป๋ติ้งจวินสองพ่อลูกเพิ่งจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
พวกเขาสภาพมอมแมมเต็มที่ บนใบหน้าก็มีบาดแผลต่างระดับ คราบเลือดติดอยู่
แต่ที่น่าสงสารที่สุดก็คือจินทังลี่
เธอนอนหงายท้องเหมือนเต่าเฒ่า หันหลังให้ฟ้า หันหน้าให้ดิน รอบตัวมีเหล้าและน้ำกระจัดกระจายเต็มพื้น มือเท้าทั้งสองคู่ของเธอเตะถีบไปมาวุ่นวาย อยากจะลุกขึ้น แต่ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย
อ้วนเกินไป!
ร่างนั้นราวกับหมูอ้วนตัวใหญ่ การจะลุกขึ้นมาได้ แทบจะเป็นไปไม่ได้!
ปากของเธอยังร้องโอดโอยเสียงดัง “ไอ้พวกหมาเอ๊ย ยังไม่รีบมาดึงข้าขึ้นอีก!”
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวและหลี่หย่วนเต้าเดินลงมา เห็นเหตุการณ์นั้นพอดี
เธอหัวเราะออกมาโดยไม่ตั้งใจ “เหมือนหมูจริงๆ สมน้ำหน้า!”
ตอนนั้นไป๋ติ้งจวินกับพ่อของเขาไป๋จงหลางวิ่งเข้าไป ใช้แรงทั้งหมดที่มี ดึงจินทังลี่ขึ้นมา
ไป๋จงหลางชำเลืองมองลูกชายตัวเอง เขาสงสัยมาก ลูกชายกับผู้หญิงคนนี้อยู่ด้วยกัน จัดการกันยังไง?
“ลี่ลี่ เธอไม่เป็นไรนะ!”
ไป๋ติ้งจวินไม่รู้ความคิดของพ่อตน รีบถามจินทังลี่ด้วยความเป็นห่วง